insanlar dizili inci bir tespihte, inci ne kadar değerli iplik o kadar ince..

bir varmışsın, bir yokmuşsun hatıralarında kaybolmuşsun

yaşım sorgusuz

Seni kafamda bile öldürmedim. Çünkü; Ölüler kokardı ve zihnimde cesedinin kokusunu dahi istemedim.

“eğer bir dış etken sizi üzerse, duyduğunuz acı o şeyin kendisinden değil, sizin ona verdiğiniz değerden geliyordur, onu da her an ortadan kaldırma gücünüz vardır.” diyor marcus aurelius. dünya verdiğim değer kadar var. hayyam haklı; “ben varım diye var dünya, ben yok; o da yok.”

"Ömrümüz nasıl iğrenç bir zamana denk geldi. Vicdansızların, merhametsizlerin, katillerin, nefretin ve cehaletin ortasına düştük."

Yüreği soğuyanın savaşı biter.

"Ateşten yananın ateşe doyamadığını"

saçlarıma ak düşmüş ne yapsam arada kaldım ölüm mü yoksa yaşam

bak şu yerinden çıkarıp rafa kaldırdığın şey kalbin. göğsünün altındaysa artık koskoca bir hiçlik

o kadar karanlıktasın ki gölgen bile düşmüyor üzerime

ilaçla yedi gün ilaçsız bir hafta.

beni anlamak için ben olmak lazım

zaman diriyken kıymetli, ölenin vakti bol olur.

bir insanın hayatı boyunca yapabileceği en onurlu şey bir haksızlığa karşı direnmektir. bu direnişi küçük gören, dalga geçmeye çalışan insanlara kimse aldırmasın, o insanlar onursuz ve şerefsiz şekilde başkalarının köpeği olarak ölecekler.

gürcistan, sırbistan, türkiye “iktidar gider, halk kalır”

bakanlar bana, gövdemi görürler. ben başka yerdeyim.

Dünya, ayağımıza takılır. Biz içimize düşeriz.

Kan bağı,kalp bağı olmadan sadece yük olur.