anlam veremedigine yol vereceksin

Dün gece resmini öptüm de yattım

süte mürekkep damlattın

Böyle olmamalıydı hissini, ne bekliyordun ki diyerek yeniyorsun.

mesele canımın yanması değil yakanın canımın ici olmasıydı.

sana duvar ördüysem.. tuğlasını sen verdin.

cocukken tanismis olsak tum misketlerimi sana verirdim hani oyle bir sey

ben de biliyordum gitmem gerektigini ama insan binbir hevesle girdigi kapıdan apar topar cıkamıyor ki

sevmemeye karar verilen kisiyi icten ice seviyor olmanın dayanılmaz suclulugu.

kırgınım

yıkılmaz sandığım tüm duvarlar hasarlı

ne içimdeki dünyaya sığabildim ne dışardaki sokaklara

yüzme biliyor diye insan okyanusun ortasına bırakılmaz