ท่านป้อ+ท่านอา ไซส์จิบิ

“ น้อมรับการลงทัณฑ์ทุกรูปแบบเจ้าค่ะ! ” ทั้งสองมองหน้าพ่อบ้านชุดดำตรงหน้าด้วยสายตามั่นคงเข้มแข็ง ถึงแม้ว่านัยน์ตานั้นจะยังสั่นระริกอยู่บ้าง มือทั้งสองกุมไว้แน่นรอบทลงโทษที่จะได้รับ

ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องลงทัณฑ์ รอรับชตากรรมจะเคยได้พูดเอาไว้ พวกเธอนั่งนิ่งเงียบไม่มีเสียงใดๆรอจนกว่าคนที่ขังพวกเธอไว้จะมา

“ เกิดอะไรขึ้น! ” ทั้งสองรีบวิ่งตามออกไปด้วยท่าทีที่ร้อนรนอย่างมาก

“ ร-รับทราบเจ้าค่ะ! ” ได้ยินอย่างนั้นทั้งคู่ก็รีบวิ่งไปที่สถานที่ที่คาดว่านายน้อยจะอยู่ทันที ซึ่งดูจากเวลาแล้วนายน้อยน่าจะอยู่ในห้องนอน ห้องที่ตรงข้ามกับคุณหนู ทั้งคู่วิ่งไปจวนจะถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงไอดังออกมา ก่อนจะรีบเปิดประตูเข้าไปหานายน้อยทันที

“นายน้อยเจ้าคะ!!” พอผลักประตูข้างหน้าเข้าไปก็เห็นนายน้อยของตนกำลังอาการไม่ดีอย่างถึงที่สุด เสียงหายใจหอบขัดดังพร้อมกับของเหลวสีแดงไหลเลอะออกมาจากปาก โชคดีที่มีหมออีกคนอยู่ด้วย คนพี่รีบวิ่งไปเปิดหน้าต่างที่เหลือคนน้องรีบเข้าไปดูอาการของมังกรหนุ่มทันที “อย่าเป็นอะไรไปนะเจ้าคะ!”

“ อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยเจ้าค่ะนายน้อย! ” เธอพูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น พลางควานหาผ้ามาเช็ดเลือดที่เลอะจากปากออกให้ ถึงแม้เธอจะรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เธอควรจะมีสติมากที่สุดแต่นี่ก็พยายามคงสติให้ได้มากเท่าที่จะทำได้แล้ว คนพี่หลังจากที่เปิดหน้าต่างทุกบานออกก็รีบมาพยุงตัวนายน้อยไว้อีกแรง

“ ม-ไม่เจ้าค่ะ นายน้อยอย่าเพิ่งขยับอะไรดีกว่านะเจ้าคะ ” “ เดี๋ยวดิฉันหาอะไรมาพัดให้เจ้าค่ะ ” นาร์วาลคนพี่มองหาสิ่งรอบๆก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอแปลงสร้อยของตัวเองออกมาเป็นพัดจากตามที่เคยเห็น แล้วนำมันมาพัดอ่อนๆบริเวณหน้าอกของนายน้อย พอให้มีลมอ่อนๆก็พอ

สองพี่น้องที่ยิ่งเห็นสภาพของนายน้อยที่ตนเองรักก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ในที่สุดแล้วคนพี่ก็ต้องร้องไห้ออกมาจนได้ ส่วนคนน้องถึงแม้ว่าจะมีน้ำตาไหลอาบแก้มเหมือนกันแต่ใบหน้า เสียง หรือท่าทางต่างๆยังคงปกติดังเดิม “ ไม่เป็นไรแล้วนะเจ้าคะนายน้อย…พวกเราอยู่นี่เจ้าค่ะ ” คนน้องเอ่ย

“คุณหนูเจ้าขา…” ‘อย่าเป็นอะไรไปเลยนะเจ้าคะ…’