छोराले ल्याइदिनु भनेको छ गुलियो बिस्कुट, आजै बा'को पनि सुगरको औषधि सकिएको छ।

हिजो आँसु झारेको सुहाउँदैन भन्ने मान्छे, आज कसरी आँसुको कारण बन्न पुग्यो?

आँसु लुकाउदै भनिन् बिधुवाले, रुन पनि मिल्दैन आँखा रातो हुन्छ !

अचानक मौसम बद्लिदा तिमीलाई दुख लाग्यो, तिमी अचानक बद्लिदा मलाई के भयो होला !

धोका दिनुमा तिम्रो कुनै गल्ती देख्दिन म, बाटो हेरेर हिँडेको भए ठेस लाग्ने थिएन।

म भित्र पनि लुकेको थियो एउटा टुकुचा, तिम्रो मायाले डोजरको काम गर्न सकेन।

जति बिर्सन खोजे पनी याद रहिरहन्छ। घाउ निको भएर जान्छ दाग रहिरहन्छ।

एक परदेशीले आफ्नो रहर छोडेर हिड्यो, चाडबाडको मुखमा पनि घर छोडेर हिड्यो।

यस्तै छ हजुर यो दुनियाको चालचलन हेर्नुस् ! भाकल पूरा नभए मन्दिर पनि बदल्छ्न हेर्नुस् !

छोरीले नबोली भाँचिएको डोको बोकेर हिड्छे, छोरा नयाँ स्कुले झोला नभई बिद्यालय जादैन ।

परदेशी कहिले हिड्ला भनेर दिन गन्दा गन्दै, दशै पनि हिडिसक्यो अब तिहार पनि हिड्छ।

उसको मनस्थिति पनि थियो बिछोड हुने, परिस्थितिले पनि यतिबेला साथ दियो ।

एकपटक आउ र मेरा आँखाहरुमा हेर, त्यसपछी फेवाताल हेर्न पोखरा जानुपर्दैन।

फागुन ६ गते पोखरामा भेटौं है।

बडो मिहिनेतले दिएको थियो धोका कसैले, बाटोमा कुनै मजदुर देख्दा सम्झना आउँछ।

जनताको घर लुटेर के पुगेन हजुरलाई ? भगवानको घर समेत बाँकी राख्नुभएन !

कस्तो भाग्यमानी निस्कियो मेरो एउटा तस्वीर, तिम्रो हातबाट जल्न पाउनु चानचुने कुरा होइन।

हाँगा काटेर सारेको फूल झन् राम्रो फुल्यो, अब हामीले पनि आफ्नो विगत बिर्सिनुपर्छ।

बा-आमालाई भगवानको भरमा छोडेको छ। कुन परदेशीले आफ्नो देश रहरमा छोडेको छ। एउटै थियो लास उठाउन सक्ने मान्छे गाउँमा, उसले पनि राहदानी मेनपावरमा छोडेको छ।

तिम्रो प्रतीक्षा गरेको पनि थुप्रो भइसकेछ। मेरो कोठाको भित्तेपात्रो पुरानो भइसकेछ।