NEZAKET ÖĞRENİLEBİLİR Mİ? Nezaketin, karakterin evcilleştirilmesi alıştırmalarına bağlı olarak sonradan öğrenilebildiğini biliyoruz. Ruhun ve gözün terbiyesi, en etkin biçimde ailede kazanılır, daha köklü yer tutar insan seciyesinde. Nezaket sözlerden öğretilmez ama nazik anne

Niyet ve eylem arasındaki boşluk hiç bu kadar büyük olmamıştı. İrade krizi. Maddi rahata rağmen endişe ve depresyon yükseliyor, her şey mümkün gibi gelse de hiçbir şey çabaya değmiyor. Çok seçenek, az dikkat, artan sığlık ve onaylanma ihtiyacı. Ruhun yeni hastalıkları.

“Nasılsa hep orada diye değeri bilinmeyen her şey bir gün yok olur.”

Bunları fark ettiğinde, hayatındaki sorunların %97'si çözülmeye başlar...

Hiç kimse kendisinde olmayanı başkasına veremez… Dücane Cündioğlu

Hayat, başınıza gelenlerle değil, başınıza gelenlerle ne yaptığınızla ilgilidir.

İnsanlara birazcık güç verirseniz sonra onların gerçek şahsiyetlerini seyredersiniz. Çünkü insanın güçle kurduğu ilişki onun gerçek ahlakını da anında ifşa eder.

İnsan, zaten yapma imkânı olmayan şeyleri yapmayarak ahlaklı olmaz. Ahlak, yapabilme olanağı varken yaptıklarımızla ve özellikle yapmamayı seçtiklerimizle ortaya çıkar.

“Hayatın amacının “mutlu olmak” olduğuna inanamıyorum. Bence hayatın amacı yararlı olmak, sorumlu olmak, onurlu olmak, şefkatli olmaktır. Her şeyden önce, yaşadığına değmesidir: Hesaba katılmak, bir şeyleri savunmak, yaşamış olmakla bir fark yaratmış olmaktır.” ― Leo Rosten

“Biraz az ummayı, az beklemeyi, az istemeyi, arzulara gem vurmayı öğrenmemiz lazım.”

İlham gelmesine “bir melek kanadının kalbe değip geçişi” derlermiş. Ne güzel…

Bazı insanlar ayrıcalıklı olduklarını düşünürler. Onların çok bir şey yapmalarına gerek yoktur. Varlıkları yeterdir ya da yetmelidir. Bunu her zaman dışardan göremeyebilirsiniz, çok mütevazi de görünebilirler. Ancak davranışlarıyla fark edebilirsiniz.

Bu dünyada ayrıcalıklı olduklarına inanan insanlar; ne yaparlarsa yapsınlar ne söylerlerse söylesinler koşulsuz bir hoş görü ile anlaşılmak ve kabul edilmek isterler. Karşısındakini görme ve anlama kapasiteleri zayıftır. Onların her şeyi yapmaya hakları vardır adeta…

Böyle bir durumda en iyi yapacağınız şey haddinizi bilmektir. İnsanın kendine dair de haddi vardır bir başkasına dair de bir haddi vardır. Haddin çok düşük olması da çok yüksekte olması da insana zarar verir. Kendi kul hakkınıza girmeyin. Zira çok üzülürsünüz. Hoşgörü bu değil…

Yahya Galip Edendi’nin bir sözü” Hadsize haddini bildirmek kırk yetime kaftan giydirmekten daha evladır”.

Hiç kimsenin, diğerinin konfor alanında yayıldıkça yayılmasına müsade edecek kadar sınırı düşük olmamalı.

İnsanın varlığı, başkalarıyla kurduğu görünmez bağların, paylaşılan mekânların ve birlikte solunan zamanın içinden filizlenir. Ben dediğimiz şey, aslında geri çekilmeyi, yer açmayı ve ötekinin nefesine karışmayı öğrendiğimiz o ince aralıkta doğar. Her yüz, başka yüzlerin ışığında

Şu dünyadan geldik geçiyoruz hepimiz… Vaktinizi güzel işlere harcayın, iyi insanlarla hasbıhal edin. İyi insan olmaya niyet edin. Zira insanların hiç bilmediğiniz hayatları hakkında hüküm vermeniz size boş konuşmaktan başka ne kazandırır? Kalbiniz kararır. Üzülürsünüz…

İnsanlar kalplerindekini yaşarlar ve o karanlığı her yere götürürler. Bazı şeyler duyuyorum, görüyorum, insan olan bir insana yakıştıramıyorum. Sonra diyorum ki unutma insan içinde her kapasite var. Önemli olan neyi beslediği büyüttüğü… Ne olmayı seçtiği…

Acıdan beslenen, kötülükler üzerine konuşmayı seven, hayatta olumsuz bakış açılarıyla gittikleri her yere kaos götüren insanlar var. Kendi kafalarını kuma gömen, kendiyle yüzleşmeyen, hayatındaki olumsuzluklardan kaçınan insanlarda daha çok görüyoruz. Yazık etmeyin kendinize…