Gözlerim dolu ama gülmek zorundayım, hazır değilim ne oldu sorusuna.

Her şeyi bırak sadece ikimiz konuşalım.

Sorma ne haldeyim, sorma kederdeyim.

Herkese çarpan yüreğim bir bana durmuş, biraz geç anladım.

Bir ihtimale bin köprü yakabilecekken, şimdi çakmağı cebimden çıkaracak hal bile bırakmadın bende.

Bilgi her zaman güç değil, bazı zamanlarda fazlalıkmış.

Canın mı yanıyor? Yansın.

Bugünden çıkardığım en mühim ders şu oldu. Hayatındaki gereksiz şeyleri çıkarmazsan sadece haMAL olursun.

Bugün de hayatta kaldık.

Belki herkesin derdine derman bulurumda, kendime asla.

Sevmek bu kadar zor olmamalı.

Yeniden birini sevebilecek olmanın tatlı telaşı var üzerimde, meğer ne kadar özlemişim bu duyguyu.

İnsan yeri geliyor kalbine binlerce şey sığdırıyor, bir ben mi fazla geldim sana?

Canın yanmış, gülümsemişsin, kimse anlamamış.

Ben derdimi kendimi kendime bile anlatamıyorum ki, sorma bana neyin var diye.

Umursamayı bıraktım artık, herkes kendini mutlu edebilmeli.

Gözlerin hep buğulu, sanki mevsimin sonbahar.

Sevgi kalmadı saygıda hak edene artık.

Her sene başka bir yalnızlık…