hadi gel de birlikte sago konserine gidelim 🥲

düşünmenin sınırı yok işte ben orda patlıyorum

Günlerdir ettiğim dua "evet rabbim her gün mutlu olmayabilirim ama bana yastığa başımı koyduğumda huzur ver kederden ruhumu temizle yanlış kararlar verip bir ömrü ah ederek geçirmeme müsade etme beni kimsenin insafına bırakma bana merhamet et beni sev beni yalnız bırakma ne olur"

ya rābb! içtenlik barındırmayan her türlü muhabbetin muhattabı olmaktan sana sığınırım.

ama belki bir gün seni de anlayan olacaktır. serçelere senin gibi tebessüm eden, çiçeklere senin kadar hayret eden, derin nefesler alırken gözleri boşluğa dalan, başını kaldırıp yıldızlara bakan, neşesini yayıp kederini saklayan. o zaman kalbin kimsesiz hissetmeyecek.

kendim icin yaşayacağım, kendim icin çabalayacağım ve gunun sonunda işler yolunda gitmese bile kendime sımsıkı sarılacağım🩷

devam etmek zorundasın. kalbini lime lime doğrasalar da sabah kalkıp işe gitmek zorundasın. bugün kalbim çok ağrıyor, gönlüm biraz mahzun da gelmesem olmaz mı? diyemezsin. yaşama karışmak ve en azından eve dönene kadar o günü, buğulanmış gönlünle bitirmek zorundasın.

Allahım gönlüme ferahlık ver

kimsenin ummadigi anlarda gelen sok edici vazgecisler

defalarca kırılsam da yine iyileşmeyi seçeceğim. insandan yara alıp dursam da yine insanla şifa bulmayı isteyeceğim. küsmeyeceğim. daha önce küstüm, biliyorum küsmek, hiçbir şey vermiyor bana. yaramı sarıp yine yeniden yollara revan olacağım. çünkü budur umudu olana yakışan.

yorulacağız ama durmayacağız. umutsuzluk şeytandandır, hareket etmezsen acı üzerinde birikir diye diye kendimize telkinler verip devam etmeye güç bulacağız.

En büyük dostluğu yalnızlıkta buldum. Kendimi kendimden sakınmıyorum; samimi ve açık sözlüyüm. Kırılmam gerekiyorsa kendi kalbimi kırıyorum, üzülmemem gerekiyorsa kendimi teskin ediyorum. İnan diyorum, ümit et ve aldanma. Beni benden başkası inandıramıyor.

Birden gelen, ya bunca çaba boşunaysa, vesvesesi. Neden vesvese diyorum; arzun veya gayen sahihse, eminsen, hakikate amadeyse, seni yoldan alıkoyan her his veya düşünce vesvesedir.

“devam etmek zorundasın. kalbini lime lime doğrasalar da sabah kalkıp işe gitmek zorundasın. bugün kalbim çok ağrıyor, gönlüm biraz mahzun da gelmesem olmaz mı? diyemezsin. yaşama karışmak ve en azından eve dönene kadar o günü, buğulanmış gönlünle bitirmek zorundasın.”

kendime

ne ağlatıyor, ne konuşturuyor, ne de unutturuyor (ihtimal dahi olmayan şeyler)

en çok geçmişte gözleri azimle parlayan o kız için üzgünüm sanırım. çok çalıştı gerçekten. şimdiki beni görse “ne oldu” diyerek yanıma koşardı endişeyle, normal halimin artık böyle olduğunu bilmeden. sımsıkı sarılırdı, hallederiz derdi. halledemedim küçük tilki, özür dilerim.

seni gördüğümden beri sen varsın ya