yastığa sarılarak uyusam da, ruhumun senin yanına kıvrıldığını biliyorum

“Muhabbet etmeyi çok sevdiğin biriyle artık iki kelime bile etmemek de gurbettir.”

tüm evim yanmış ama bir tek senin odanı söndürmeye çalışmışım.

“Büyüdükçe, yalnızlıktan değil de insanlardan korkması gerektiğini anlıyor insan.”

“Yerdeyken bile düşülebileceğini öğrendim.”

zaten ben alışığım cümlesi bile kırgın

ya resmen hiçbir şeye karşı hevesim kalmadı acaba yaş ilerledikçe mi böyle oluyor ya da hiç yaşayamadığımız gençliğimizden mi ötürü

"bilirsiniz, kendini üzerinde çoktandır hiçbir bitkinin yetişmediği bir toprak gibi hissetmeyi."

kaybetmeyi kabullenmişim de yaşamayı yediremiyormuşum gibi

çok yüksek bir yerden ilk sarkışım değil bu.

seninle savaştığımı düşünürken yanılıyorsun. seninle savaşmıyorum, sana dair bütün ümidim ve umudum o kadar çok tükendi ki ben bu savaşı yitirerek kazandım. benim seninle kavgam bitti, vazgeçtim.

Mabel Matiz bir şarkısında “satmam bu dert benim hem ağam hem paşam, öğrenirim onunla kendimi” diyor. İnsanın bir derde sarılıp, onunla yaşamayı sevmesini ne güzel anlatıyor.

bak, insanlar ilk yangın çıktığında, dans eden ateşin ihtişamına kapılıp, yangının üzerine doğru koşturup kül olmuşlar. birisine inanmak ve yanılmak da böyledir.

“sen benim dünyamda, dünya kadarsın”

bir insan birine yüzlerce kez veda edipte bir kere bile ayrılamayabilirmiş

herkese ve her şeye bi sinirim vardı ama seni görünce gülerdim

içine düştüm karanlıkların bana biraz sarıl

evde solan tek şey çiçekler değildi.

bugünlerde sarhoşum öyle aklım havada