Kurtulup da dostlarıma sarılmayı denedim ne yüzüm, ne gücüm var

Yok yere kendini yersin hangisi gerçek hangisi sahte ben gibi aklını yersin

Anca fare gibi sokaklarda yaşar kaşarlar biz her dakika sahnedeyiz ha

🎬 11.22.63

Her günüm yeni bi sınav paramparça kalp iki senede

akşamları evde oturmaktan şöyle sıkıntı basıyor

Fazla mütevazilik, cahilden nasihat dinletir

Günaydın

Pavese, intihar etmeden önce günlüğüne “Artık sabahı da kaplıyor acı.” diye bir not düşer. Zweig ise : “Artık güneşin doğmasını bekleyecek gücüm kalmadı ama siz yeni doğacak güneşi mutlaka bekleyiniz.” diye tamamlar intihar mektubunu. Ne büyük bir umut yitimi.

şu cümleyi nasıl kurdun amk

her şeyi kontrol altında tutmaya çalışmaktan, hayatın bizi getirdiği son durum

Şunu fark ettim: Gerçek insanların genelde çok arkadaşı olmuyor. Çünkü herkese uymuyorlar, her ortama girmiyorlar, her şeye katlanmıyorlar. İçleriyle çelişmemek için bazen susuyor, bazen geri çekiliyorlar. Bu da kalabalıkları azaltıyor. Derin düşünen, çok hisseden insanlar kolay

Öğrendim yere düştükçe kalkmayı Barıştım yaralarımla, artık iyiyim Zannederdim bambaşka birisiyim Anladım, ben de sizlerden birisiyim #ati242

Gözüm de yaşlar, başladım alışmaya duygularım darmadağın hayata karışmayan ben gibiler kayıplara karışanlar defalarca ölür katiliyle barışanlar beni yalnızca kaybedenler anlar bahane arama, bizi de bizi de katleden yalanlar.