Gidenin ardından umut etmek, yangının içinden su taşımaya benzer; ellerin yanar, ama içindeki yangın sönmez.

Yol kenarında açan papatyalar bile hükümsüz kalıyor bu adaletsizliğin ortasında; güzellik bile korkuyor artık görünmekten.

Ama yine de bıraktım, avuç içimde bir tutam sevda, biraz kül, biraz hayal…

Sessizce geçip gitti, adını bilmedim, Ama acısı kaldı, içimde dinmedi…

Sabahın aydınlığı her zaman gecenin karanlığını unutturur.

Ve bil ki, Gölgeler bile çiçek tutar, Eller unutsa da…

Sadece varoluşun en sessiz çığlığıyım. Beni gördüğünde, kendini hatırla.

İçinde kim bilir hangi hatıra yanar?

Ben kâfirler şehrinde, yalnız bir müslümanım.. Sen, sesini özlediğim ezansın..

Zaman, bir halının ipliklerinde saklı, Her desen bir anı, her gölge bir yara. Ve ben, o desenlerde kendimi buluyorum, Solmuş bir çiçeğin içinde bile yeniden doğarak.

Sessizlik bile benden yoruldu.

Kendime bile yabancılaştım.

Bana saatin varlığını unutturan insanları severim

O gül bir kalp gibi, kendi bulutundan beslenir, Kırılır, ama kırıldıkça daha derin kök salar. Çünkü bazı sevgiler, Yağmur olur… yalnız kendi üstüne yağar.

Allah'ım bizi evine davet et.

Sen, Gökyüzünün en mavi düşü, Kendi özgürlüğünde büyüyen yıldızsın; Rüzgâr nereden eserse, Kalbin oraya ışık götürür.

Ve sen, onun omzunda saklanan o küçük huzur anında bir ömrün anlamını bulursun.

Ahzâb Sûresi 33/ 56. "Allah ve melekler peygambere salât ediyorlar; ey iman edenler, siz de ona salât ve selâm okuyun."

Ve ey insan… Kalbini göğe kaldır bu gece. Belki de kaderin, sessiz bir duanın içinde yeniden yazılır.✨🌿