Bana göre sınıf öğretmenleri, enerjilerinin büyük bir kısmını ebeveynlerin bozduğu davranışlara ayırıyor. Yanlış davranışı düzeltmek sanıldığı kadar kolay değil.

Ben bu dünyaya başkalarının mutluluklarını izlemeye mi gelmişim 🤔

Bugün annesini kaybetmiş ama annesinin okula götürmesini istediği için ağlayan tatlı minik öğrencimle ilgilendim ve sonrasında da ilk çocuğunu kaybetmiş bu yüzden ikinci çocuğunu da kaybetmekten korkan bir anne ile görüştüm. İki ayrı pencereden iki acıyı da yüreğimde hissettim.

Hayat bana şaka mı yapıyorsun, şakaysa hiç komik değil bil 😬

Sevmeyi bilmeyen insanlar tarafından Sevildiğini sananlar Sevilmediğini anlarlar ama hala sevilmeyi umarlar Ta ki en sonunda sevgiye inançlarını yitirene kadar.

Korkuyorum. Ölmekten değil normal şekilde ölememekten korkuyorum. Artık bu ülkede hiçbir şekilde güvende değiliz. Gönül rahatlığıyla yaşayamıyoruz. Yarın acaba hayatta olacak mıyız ? Hep bu endişeyle yaşıyoruz. O yüzden geleceğe dair artık tek hayalimiz geleceğimizi görebilmek.

1. Sınıfa giden öğrencim bana görüşürüz Allah'a emanet olun dedi çen neler diyoçun öyle bakayım desem hocam yakışıyor mu der kesin 😅

O kadar yalnız hissediyorum ki... devamı her şey olabilir.

Beni yaşama güdüleyen ne? Hayat güzel ya da kötü demiyorum benim için bir anlam ifade etmiyor o kadar. Birilerinin hayatına dokunmak beni iyi hissettiriyor ama ben kendi hayatıma dokunamıyorum. Varlığımı başkalarına olan katkımda hissedebiliyorum yalnızca. Tek başıma bir hiçim.

Beynim o kadar çok dolu ki kusmak istiyorum düşünceleri artık.

Kendimi hiç mi hiç sevemiyorum. Özür dilerim canım kendim. Belki bir gün sevebilirim.

Psikoloğa gideceğim yoksa kafayı yiyeceğim.

Çok konuşasım var ama çok da susasım. Öyle karmakarışığım.

Öğretmenim çiçek gibi parlıyorsunuz dedi bana ay Allahım yarabbim yerim seni ben 😍

Hayatı kaybetmekten daha acı bir şey vardır: Yaşamın anlamını kaybetmek. Seneca

“Büyük sorunların çözülmesi için çok insanın uzun yıllar boyunca o sorunlara odaklanması gerekiyor.” s.22

“Biz, olduğumuz kişiyizdir; her birimiz yalpalayan bir kusur yığınıyız. Bu kusurları kucakladığımızda, kendimize nazik davrandığımızda ve insan olmanın kusurlu olmak demek olduğunu kabullendiğimizde, mükemmeliyetçiliğin üzerine koca bir balyoz indiririz.” s.139