Uit de tuin van een kind van Verzen Robert Louis Stevenson

Noah, Emma en Mila ook in Duitsland populair. Kurt, Otto en Lieselotte zie ik hier dan weer niet zo snel verschijnen.

Het systeem is leidend ipv dienend (geworden?). Het mag radicaal anders, wat mij betreft.

Zieke kinderen zijn wonderlijk. Het ene moment babbelen, springen en spelen ze iedereen onder de tafel, het volgende moment hangen ze als een klein vogeltje lethargisch tegen je aan.

Wat je (niet) zegt en (niet) doet, doet ertoe.

Mijn peuter noemt Pip (die van Woezel) stelselmatig Balinosan, en hoewel ik géén idee heb waar 'ie dat vandaan heeft, vind ik het een uitstekende naam voor een kinderpersonage.

"Ga jij vast betalen?" Hij kijkt me aan met een klein, ietwat onzeker lachje. Meent ze dat nou serieus? Maar ik meende het en hij, net drie jaar, deed het. Glimmend van trots komt hij terug. Weer een stap in zelfvertrouwen.

Ik kan wel een tweet plaatsen over m'n zieke peuter, maar elders werd vandaag een klein meisje hevig bloedend onder het puin vandaan gehaald. Alles is zo relatief.

"Mam, maak me wakker wanneer ik te lang geslapen heb. Ik zeg wanneer je me wakker mag maken." Is goed schat.

Op uitdrukkelijk verzoek van de peuter appelpap gemaakt. Appel snijden, melk koken, havermout erbij... Enfin. De hond vond het heerlijk.

Avonturen beleven met de bijna-kleuter. (Lees: een treinreis van een halfuur). Enfin. We kunnen nu tot vijf tellen in het Afghaans.

"Anything else you’re interested in is not going to happen if you can’t breathe the air and drink the water. Don’t sit this one out. Do something. You are by accident of fate alive at an absolutely critical moment in the history of our planet." — Carl Sagan

Nu ook op Blue Sky, een plek zonder de grillen van Musk.

Houden alle kattenliefhebbers ook van muizen?

Immer actueel.