Bir derviş hakikati aramak için çıktığı manevi yolculuğunu üstadına sordu: — “Efendim, manevi yolu kendi irademle mi yürüyorum?” Üstad: “Yürüyen sen değilsin. Sen ve yol O’nun tezahürüdür.” Sonra yavaşça başını salladı. — “Bil ki yol yürümek, bir hedefe varmak değildir. Yol,

Allah’a ulaşmak zor değil. Zor olan araya koyduğumuz şeyleri bırakmaktır Kalbinin içini kontrol et. Orada Allah’tan başka her şey misafirdir Ama bazı misafirler çok uzun kalır

Allah’a giden yol sanıldığı gibi meşakkatli ve uzak değildir Zor olan yolun uzunluğu değil, kalbin içindeki kalabalıktır Çünkü insan kalbi isimler ve suretlerle doludur Oysa kalp bir misafirhanedir. Asıl ev sahibi O’dur Bazı misafirler o kadar uzun kalır ki; insan onları

Bir derviş, üstadına sordu: — “Efendim, varlık nasıl bir olabilir? İnsan, hayvan, ağaç, deniz her şey ayrı ve hepsi farklı görünüyor. Üstad güneşe doğru yürüdü. Yerdeki gölgeyi gösterdi. — “Bu gölge kime ait?” — “Size.” — “Peki gölge gerçekten ben miyim?” — Hayır… ama

Gölge sahibinden ne ayrıdır ne de aynıdır. Varlığı O’nunla kaim, izafi kimliğiyle yokluğu daimdir Kişi; isim ve şekildir. İsmi ve şekli olan gerçek değil, gölgedir Surette kalmak hakikatin önündeki en kalın perdedir Kul, Allah’tan uzak olduğu için değil, kendini var sandığı

Hacı Bektaş Veli İle Mevlana Bir zamanlar, yaptığı hataların ağırlığı altında ezilen bir adam vardı. Yıllarca kötü yollardan para kazanmış, haksız kazançla yaşamıştı. “Bu yükten nasıl kurtulacağım?” diye düşünüyordu. Sonunda elindeki haram parayla bir inek satın aldı. Niyeti,

O’ndan ayrı ve bağımsız bir varlık olduğu iddasında olan insan, kendisini bir kişi olarak kabul eder Bu kabul edişten sonra o kişi, artık onun her şeyi olur Gece gündüz derdi tasası o olur. Sahip oldukları ile sevinir, kaybettikleri ile üzülür Zihinin içeriğine göre bazen

“Sufi iç sıkıntısıyla üstadına geldi efendim, içimde bir eksiklik var ama ne olduğunu bilmiyorum.” Üstad ona baktı, gülümsedi: “Sıkıntın sebebi hala kendini O’ndan ayrı bir varlık olarak görüyorsun Üstad sözlerine devam etti: ‘Ben ayrı bir varlığım’ düşüncesi, kara bulutlar

Ramazan kapısından “ben” diye girilir, “biz” diye çıkılır. Kadir Gecesi… Arapçada “kadr” kelimesi “kıymet” manasına gelir. İnsan, bu gecede kendi kıymetini ve Rabbine olan yakınlığını idrak eder. Arefe… Arapçada “bildi” demektir. Arayışın yerini idrak, soru işaretlerinin

Tasavvufu “terk-i dünya” zanneden, tasavvufun sırrına eremez Terk, dışta değil; bilinç boyutunda olur. Hakikat de yine bilinç boyutunda yaşanır Dünya terk edilmez; ona yüklenen anlamlar, bağımlılıklar ve zanlar terk edilir. İnsan eşyadan değil, eşyaya verdiği yanlış kıymetten

Bir sufi, aklını kurcalayan sorulardan dolayı gecenin sessizliğinde üstadının kapısını çaldı: “Üstadım,” dedi, “neden yaratıldık? Bu âlemin sırrı nedir?” Üstad, onu içeri aldı. Bir kandil yaktı ve yavaşça konuştu: “Bir söz vardır evlat… ‘Ben bir hazine idim, bilinmek istedim;

İnsan hakikati itibarıyla, tüm algılananların kaynağıdır. Ama o kaynak bir ‘şey’ değildir. O, her şeyi mümkün kılandır O, ne bir nesne gibi tutulabilir ne de bir kavram gibi sınırlandırılabilir. O, hem görünür olanın ardında durur hem de görünür olanı açığa çıkarır Bu yüzden

İnsanda birlik duygusu oluşmadan, başkalarını gerçekten sevemez. Birlik tam idrak edildiğinde ise, başkaları kalmaz Çünkü ayrılık zannı ortadan kalkar; “ben” ile “sen” arasındaki mesafe silinir. İnsan, karşısındakinde kendini görmeye başlar. Sevgi artık bir tercih değil,

Hakikat öğrenilen bir bilgi değil, silinen bir vehimdir. Çünkü insan, kendini sandığı şeyden vazgeçmeden, olanı ne görebilir ne de yaşayabilir Gerçeği arayan kişi, farkında olmadan kendini arayan kişidir. Arayan ve aranılanın bir olduğu gerçeği fark edildiği anda, yol sanılan

Genç sufi, dizleri üzerine çökmüş, içindeki sorunun ağırlığıyla başını eğmişti: “Üstadım,” dedi, sesi titreyerek, “kalbimde yankılanan bir ayet var, ama manasını çözemiyorum: "Onu biçimlendirip ve ona Ruhumdan üflediğimde, hemen ona secde edin!" Bu nasıl bir sırdır? Üstad

Ey hakikati arayan gönül… Bil ki sen, kendin sandığın şey değilsin. Senin “ben” dediğin, bir perdeden ibarettir. O perde kalktığında ne sen kalırsın ne de senden bir iz. Geriye yalnız Ahad kalır. “Yeryüzünde bulunan herkes fânidir. Azamet ve kerem sahibi rabbinin zâtı ise

Mutlak varlık yalnızca Allah’tır. O’nun dışındaki her şey ‘an içinde’ bir var olur bir yok olur Katı sandığımız, değişmez bildiğimiz ne varsa, aslında boşlukta titreşen imgelerdir Âlem, gözün fark edemeyeceği kadar kısa bir anda, var olup yok olur. Biz ise bu kesintisiz akışı

Gölgeden asla, mecazdan hakikate, kesretten vahdete yürüyen insan mutlak yokluktan yaratılmıştır. Allah’ın varlığı hakiki, onun dışındakilerin varlığı ise mecâzidir Âlem bir gölge, gölgenin aslı ise güneştir. Âlem aslında bir tecellinin akislerinden ibarettir. Zira hakikatte var

Adem; Arapçada yokluk, hiçlik ve ölüm demektir. Biz ise ademe, varlık atfeder; onu “var” zannederiz Adem yokluğun adıysa; insan, yoklukla varlık arasında ince bir çizgide yürüyen bir gölgedir Kendi gölgesine bakıp “ben varım” diyen, ama ışık çekildiğinde geriye ne kalacağını

Bir gün genç bir derviş, zihnini kemiren sorularla üstadının huzuruna vardı. “Üstadım,” dedi, “tasavvufta ‘hiçlik makamı’ndan söz ederler. Ben de o makama talip olmak isterim. Zira derler ki insan yok olunca Hakk çıkar ortaya. Ben de yok olmak isterim ki O’nu bulayım.” Üstad,