یادتونه می‌گفتیم «زن زندگی آزادی» یک تمرین روزمره است؟ که این جنبش متعالی‌ترین جنبش مردمی خاورمیانه است؟ ترکیب زنانه #پگاه_آهنگرانی و #ترانه_علیدوستی یهو دوباره انگار نه که خون، که جون تازه‌ای بهمون اضافه کرد. این خیزش تموم شدنی نیست؛ ته وجود هممون هنوز همه چیز در جریانه…

طرف نتونسته از رانت ۲۰۰ هزارتومانی (VPN) در قالب سیم‌کارت سفید، بگذره و همچنان در مذمت رانت‌های ترانه‌ علیدوستی می‌نویسه! شمایل عریان وقاحت و البته حسادت در ژانر من خیلی متفاوت نسبت به توده‌ی مردم فکر می‌کنم :)

از شروین حاجی‌پور که مجوز میگیره شاکی‌اید. از ترانه علیدوستی که دیگه کار نمیکنه شاکی‌اید. فقط خود گوزوتون خوبید و مبارزید. بقیه همه پروژه‌بگیر و الکی‌ان.

«پروژه» خواندن هر صدای داخلی، مثل همیشه استراتژی امنیتی نظام است که در پوست اپوزیسیون نماها پنهان شده. آمده که شکاف بیندازد و اتحاد را لگدمال کند. مگر برای فرح پهلوی مستند ساخته نشد؟ کدامشان حمایت کردند؟ آنهم پروژه بود؟! مشکل آنها با اشخاص نیست، با انسان و اصالت زن بودن است.

با مخالفت کردنای الکی و ایرادای بنی اسراییلی هویت پیدا می‌کنین، وگرنه خودتونم می‌دونین مرخرف می‌گین.

روبه‌روی شیرینی‌فروشی فرانسه، تقاطع خیابان ابوریحان و انقلاب؛ همان‌جا که #ویدا_موحد #حجاب_اجباری را زیر پا گذاشت و بر سکو ایستاد، چند سال بعد، در مهر ۱۴۰۱ همان نقطه بود که ماشه را بر چشم من کشیدند. #زن_زندگی_آزادی #مرگ_بر_جمهوری_اسلامی

آدم‌ها وحشت‌زده‌اند. هر جا می‌روی، دارند از هم می‌پرسند با این گرانی و افزایش سرسام‌آور قیمت‌ها باید چه کرد. هر کس به‌شیوهٔ خودش تلاش می‌کند از نگرانی از باختن حاصل عمر گذشته و ویرانی آینده بگریزد. ولی چطور ممکن است؟ سایهٔ ترس شهر را فراگرفته. وحشت مثل آب به همه‌جا رسوخ کرده.

فرآیند تدفین واقعا جانکاهه. از روز دفن عزیزی که دوشنبه‌ی گذشته به خاکش سپردیم تا الان، روزی هزار بار قلبم تیر می‌کشه. یادم به پلاکاردی که در دست گرفته بودیم در سالن عروجیان… یادم به ترمه‌ی افتان بر کفن یادم به قامت خمیده در گور یادم به لرزش شانه‌ها و دریا دریا اشک عزیزانم…

دیگه روم نمی‌شه به ادما بگم گردنم چقدر درد می‌کنه. الکی لبخند می‌زنم و دردخوری می‌کنم 🙂‍↔️

آرزوی اینکه این‌بار دیگه خونی ریخته نشه، آرزوی بعیدی بود، می‌دونستم. امید به اینکه این‌بار دیگه کسی آسیب نبینه، امید محالی بود که دلم نخواست تو دلم بکشمش…. دلم خواست احمق باشم و باورش کنم…

باید حقمو پس بگیرُم برُم هنوز تیکه‌هام مونده تو چنگ‌شون بشین و دعا کن که رحمُم بیاد که مو زنده برگشتُم از جنگ‌شون…

رضا و رسول کدیوریان، ظرف کمتر از یک روز در #اعتراضات۱۴۰۴ کشته شدند. کارگر، محروم، بی‌پشتوانه. هر دو را در یک گور دفن کردند. این نمایش عریان یک نظام تمامیت خواه جنایتکار است که اول فقر را تحمیل می‌کند بعد گلوله را تقدیم می‌کند.

اگه هنوز سامانه‌ی «روغن من» راه نیفتاده که ما پروپوزال دانش بنیانشو بنویسیم.

کودکی در ایران…

خون همین بچه، همین یه دونه بچه، تا ابد دامن‌گیره…

بسیج دانشجویی دانشگاه شریف زحمت کشیدند در اتاق من در دانشگاه شریف را تزیین کردند. دشمن مردم ایران افرادی هستند که به بیمارستان‌ها حمله می‌کنند، در مترو گاز اشک‌آور می‌زنند، و پاسخ مردم معترض غیر مسلح را با سلاح گرم می‌دهند.

هربار شنیدن این صدا، منو مثل روز اول در هم می‌شکنه. انگار هزاران نیش به استخوانم می‌زنند، انگار صدها چاقو در قلبم می‌چرخند…

آخ آخ آخ… زخم سرباز من، زخم سرباز ما…

تا ابد و یک روز «زن، زندگی، آزادی» #زن_زندگی_آزادی #اعتراضات_و_اعتصابات_سراسری

در این بین #بنیامین_نقدی جوان شجاع شیرازی رو فراموش نکنیم! صداش باشیم و اسمش رو پخش کنیم تا جمهوری اسلامی نتونه بلایی سرش بیاره… #اعتراضات_سراسری