kötü bir rüyadan uyanır gibi uyanmak istiyorum bütün yaşadıklarımdan.

Bazı günler daha hafif gelir, bazı günler bir cümleyle, bir kokuyla, bir anıyla her şey başa sarar.

Her şey çok zor geliyor. Her şey üzerime üzerime geliyor. Ve ben bazı şeyleri taşıyamıyorum artık.

odama sığamadım, geceleri uyuyamadım; bazen nefes bile alamadım. yediğim yemek karnımı da doyurmadı. sebebi neydi, biliyor musunuz? iliklerime kadar acıyla doluydum. bir insan acıdan ağlayamaz hâle gelir mi? gelir.. ben geldim.

ferahlık ver Rabbim.

"Ne zor değil mi, bu hayatta her şeyden soğuyup, her şey yolundaymış gibi yaşamak.."

Annem gidince babamla yeniden tanıştım sanki. Acı bizi dağıtmadı aksine birbirimize yaklaştırdı.Şimdi birbirimizden başka kimsemiz olmadığını bilerek daha sıkı tutunuyoruz.Bunun benim için ne kadar büyük bir nimet olduğunu bilip çokça şükrediyorum.

Hurma ve süt ile sahur yapma tweetlerinin yanında benim bugün sahur için bir tepsi börek yapıp iftarın tatlısını şimdiden hazır ediş

"akşamüstü odayı dolduran o sarımsı turuncumsu ışığın hayatın yaşanılabilir olduğunu kanıtlama çabası"

Bir kanadım kırık, içim buruk. Bazı zamanlar var ki yokluğu daha ağır çöküyor omuzlarıma. Rabbim, geride kalan bizlere sabır, metanet ve kalp ferahlığı ver. Yokluğunu taşıyabilmeyi, hatırasını incitmeden yaşayabilmeyi nasip et.

Hiçbir şeyin eski tadı yok sanki artık bizim için

Allah niyetimizi layığıyla taşımayı ve hakkıyla yerine getirmeyi nasip etsin inşallah. Sadece sofradan eksilmek değil kalbimizin fazlalıklarından da arınmak olsun. Dilimiz incitmekten, zihnimiz kötü düşünceden, kalbimiz kibirden uzak dursun.

Denizin şimdi durgun olması benim o dalgada harap olduğum gerçeğini değiştirmiyor.

Azıcık yaptığım yemek bile bir bakıyorum ki bir sürü olmuş. Her Ramazan sofradaki berekete yeniden şaşırıyorum gerçekten. Sofra bir anda tabaklarla doluyor.

Anlaşılmadığınız yerde kendinizi tüketerek anlatmaya çalışmayın. Anlamak isteyen zaten bir yerinden tutar.

“Kurulsa pazarın hiçe gidersin Zâtını âlemde cevher mi sandın”

Bu mübarek Ramazan ayında Rabbimden tek dileğim, içimde eksilen yaşama hevesini yeniden yeşertmesi. Niyetimi hayra, yolumu hayırlı bir “söz”e ulaştırması.

O yolda hiç yürümemiş olanların, yolda yürüyenlerden daha çok şey bildiğini sandığı bir dünya burası

Acı dinmiyor, bitmiyor. İnsan yanmaya alışıyor sadece. Yangının içinde yaşamayı öğreniyor.

Hep yanımda birileri olacak. Etrafım kalabalıklarla dolup taşacak. Ama ben hep yalnız hissedeceğim. Yokluğuna çarem yok çünkü.