ตัวข้า องค์พญามารผู้สูงส่งแห่งสวรรค์ชั้นหก พ่ายแพ้อย่างนั้นรึ ? ข้าอุตส่าห์เฝ้ารอวันที่จะได้ออกมาตลอด ข้ามาได้เพียงเท่านี้อย่างนั้นหรือ ทั้งที่มันไม่ควรจะเป็นเหมือนกับในอดีตแท้ๆ แต่ว่า ทำไม ทำไม ... ข้าทำให้ความปรารถนาของผู้ที่ให้ชีวิตกับข้าเป็นจริงไม่ได้ ทำไมถึงเป็นเช่นนี้

สายตาเหลือบเห็นเด็กคนหนึ่ง เขาดูทรมานเหลือเกิน อะไรที่จะทำให้เด็กคนนั้นหายทุกข์ทรมานกันนะ… อ้ะ! คิดได้แล้วจึงยื่นมือออกไป “ไม่เป็นไรหรอกนะ เดี๋ยวเราจะช่วยแบกรับความทุกข์ของเจ้าเอง”

“ ... ” คิดอยากจะช่วยเหลือผู้อื่น ... สุดท้ายแล้วเป็นอย่างไร หึความเจ็บปวดที่เจ้าได้รับไม่ใช่ว่ามีเพียงแค่ตัวข้ารึที่เข้าใจมัน เพราะข้าอยู่กับเจ้ามาตลอด ... อยู่ในตัวของเจ้ามาตั้งแต่เจ้าแห่งแมลงวันเอาข้ามาใส่ไว้ในตัวเจ้า “ ปล่อยให้ตายเสีย ก็สิ้นเรื่องเจ้านี่มันโง่เสียจริง ”

“ เป็นแค่ซากเดนมนุษย์โง่เง่า ริอาจจะมาพูดคุยกับ ... ฮาจุน พญามารแห่งสวรรค์ชั้นหกผู้สูงส่งอย่างข้ารึ ? ” องค์พญามารเค้นเสียงหัวเราะหึออกมาเบาๆในลำคอ แล้วหรี่ดวงเนตรจับจ้องไปที่สตรีนางนั้น “ โง่เง่าสิ้นดี !! ”

“ เหอะ มนุษย์โง่เขลา ... คิดว่าข้าไม่รู้รึว่าเจ้าไม่เชื่อใจสิ่งที่ข้าพูด เช่นนั้นก็มองดูรอบตัวของเจ้าให้ดีสิ ” องค์พญามารกล่าวพร้อมจ้องเขม็งไปที่สตรีนางนั้น ท้องฟ้าที่ล้อมรอบตัวของพญามารจากที่เคยเป็นสีฟ้าก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นสีแดง ดั่งสีของเลือดนั่นเป็นการยืนยันตัวตนของเขา

“ จิ๊ จิ๊ จิ๊ เซโรฟุคุ ... เจ้านี่ช่างเป็นเทพที่โง่เขลาเสียจริงไอ้หนู ” องค์พญามารกล่าวแล้วเค้นเสียงหัวเราะเบาๆภายในลำคอ ที่ดูเหมือนจะเป็นแค่เสียงในหัวของเจ้าหนูนี่ เช่นนั้นเมื่อไหร่ที่เจ้าเจ็บปวดจนถึงขีดจำกัด ร่างกายของเจ้าข้าขอก็แล้วกัน “ เช่นนั้นก็จงกลืนกินความเจ็บปวดซะ ”

行く時は 行くよ〜 "ถึงเวลาลุย ข้าก็ลุยน้า~"

“ ... ” ไอ้เจ้าเศษเดนเหลือตายนั่น ทั้งที่ข้าแทงมันไปและทำให้มันบาดเจ็บเสียขนาดนั้นแล้ว มันไปเอาพละกำลังมาจากไหน ? ทำไมมันยังถึงลุกขึ้นมายืนอยู่เช่นนี้ได้อีก

“ ปอดแหกงั้นเหรอ ? ” “ ตัวตนที่สูงส่งอย่างข้าเนี่ยน่ะรึกำลังรู้สึกหวาดกลัวเจ้าอยู่ ... อย่ามาเหลิงให้มากนัก !!! ”

“ หน้าที่ของข้าคือการทำลาย ... ทำลาย ... ทำลาย ... และทำลาย ทุกสรรพสิ่ง ” “ ข้าจะฆ่าเจ้าซะ ! ไอ้เทพเดนเหลือตาย ” “ อย่าหวังว่าจะรอดไปได้เลย ”

“ เหลิงจนได้ใจเลยสินะ ไอ้เทพชั้นล่างเดนตายนี่ ! ” “ อยากตายมากขนาดนั้นรึไง ? ข้าจะสงเคราะห์ให้เจ้าเอง ”

“ หึ ทัณฑ์สวรรค์ ~ ” “ อยากให้ข้ามอบให้เจ้ามากขนาดนั้นเลยรึ ? ”

“ เลือกมาซะ ! แต่จะทำหรือไม่ทำนั้นก็เป็นสิทธิ์ของผู้สูงส่งอย่างข้า ”

“ จะเลือกก็เลือกมา ... ข้าตัดสินใจจะทำแล้วกันแต่จะเป็นให้แค่อย่างเดียว ... ”

“ อย่ามาปากดีให้มันมากนัก !!! ข้าคือพญามารแห่งสวรรค์ ชั้นหก .. ราชาผู้อยู่เหนือราชา ... ไม่ได้ด้อยไปกว่าเทพชั้นล่างอย่างพวกเจ้า ! ” “ เหอะ ! ทำไมข้าจะต้องทำตามความต้องการของพวกโง่เง่า ... ข้ามีจุดประสงค์เพียงอย่างเดียวคือทำตามความต้องการของเจ้าแห่งแมลงวันนั่นผู้เดียวเท่านั้น ! ”

เซโรฟุคุ เซโรฟุคุ ... เซโรฟุคุ มันดีกว่าข้า (?) - คึ หึหึหึ ~ ฮ่าฮ่าๆ ! เอาแต่พูดถึงเทพชั้นต่ำที่ข้ากลืนกินมันเข้าไปแล้ว ... ไอ้นั่นมันก็เป็นแค่ดินและเป็นปุ๋ยดีๆให้ข้าเท่านั้นแหละ ไอ้หมอนั่นมันไม่อยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้แล้วแต่ยังเรียกขานชื่อของมัน ช่างน่าสมเพช ...

“ ... ” “ ฮึ่ม ... ” ความเกลียดชังของเจ้านี่ก็ไม่ได้แย่ องค์พญามารแสยะยิ้ม เย้ยหยันออกมาอย่างออกมา โดยไม่ได้มีทีทีเกรงกลัวศากยมุนี “ จิ๊ จิ๊ จิ๊ ... แค่นี้เจ้าก็ยังทนรับความจริงไม่ได้ว่าเจ้านั่นไม่อยู่แล้ว ” “ คิดอยากจะโค่นข้าลองมองดูสภาพตัวเองตอนนี้ก่อน เจ้าจะทำอะไรได้ ”

• 𝑺𝒆𝒓𝒗𝒊𝒄𝒆 • ตัวทดลองของจ้างแห่งแมลงวัน ระยะเวลา 4 วัน เนื่องด้วยมีการเลือกตัวทดลองเป็นจำนวนมากกว่าตัวเลือกอื่น ในเมื่อพูดเอาไว้ว่าจะดังนั้นจะไม่ทำก็คงจะไม่ได้ ... ( ห้ามจิ้ม ห้ามเหยียบ ! ห้ามทุบ ! ห้ามตี ! ห้ามจับไปย่างกิน ! ) ( เด็ดขาด !!! )