kafamda bu sabah hastanede sıra beklerken insanların inanç sistemlerinin yaşamakta oldukları ya da yaşayacaklarını düşündükleri kayıplara göre nasıl şekillendiği hakkında bir yazı yazdım.

yap yap yap, koştur koştur, faydan olsun, birilerine de faydan dokunsun diye elinden geleni yap sonra gelsin birisi hiçbir şey yapmasın, bana ne ya benim mi xd desin sonra da her şeyin üstüne otursun. Harbi ala memleket de neyse ki karmaya inanıyoruz

varsın boyun olmasın bir söğütünki kadar yaprakların bulutlara erişmezse bir zararın mı var? sen olmak mı? istemem, eksik olsun.

Bu kalbin günahı ne? Çok beddua ettim helal et. open.spotify.com/track/5KkxI9jb…

bu aralar hayatımı gelecek ay kendime hediye edeceğim cherie çanta için yaşıyorum

hayat her şekilde devam eder dostlar, sizden sonra devam etmediğini, edemeyeceğini düşünür bir yeri terk edersiniz, o masada oturmazsınız, o kişiyle konuşmazsınız, o işten çıkarsınız ama hayat devam eder. Çoğunlukla kalana değil gidene zordur çünkü kalan için her şey aynı kalır.

Bazılarınız çok gençsiniz, normal. Bir sevdiğinizi hiç mezara indirmemişsiniz, o tahtaları hiç yerleştirmemişsiniz, bir hayatla, bir bedenle, bir geçmişle hiç vedalaşmaşısınız, size her şey kitap bilgisi, bir ömürde ne kadar inanılmaz şeylerin mümkün olduğu fikri hiç olmamış.

i know my rights, i live till i die

sevginle beni de lekeledin, ben utandım seni sevdiğim için open.spotify.com/track/4oqbiIv6…

bir ev var senelerdir önünden geçiyorum, perdeleri sarı. Her defasında sıkılmadan o yolda bir süre neden olduğunu düşünüyorum, neden bunu seçtiler acaba? Hiçbir zaman kapıyı tıklatmaya ne cesaretim ne de haddim olacak ama sormak için. Bana ne ki? Hayat da bazen böyledir.

at least you handled it with grace, taurus.

insan hafızası ne tuhaf ya. yolun belirli bir noktasında yürürken rüzgâr öyle bir esiyor ki bir anda yaşım on dört, evden dershaneye doğru gidiyorum