Mutsuz değilim ama mutlu olmak için de bir nedenim yokmuş gibi dümdüz hissediyorum. Ne sevinç var içimde ne de büyük bir hüzün sanki hayat akıyor ama ben o akışın içinde değilim.

Keşke her şey biraz'da benim gönlümce olsaydı..

Küstürmeyin; size bakarken gözlerinin içi gülen insanları, sonra sizi görmezden gelirler, kaldıramazsınız.

Çiçek açsın mı gönlünüz? O zaman tebessüm ediniz zarifçe tüm anlamsız boş hüzünlerinize

Dîle me hinekî şıkestiye le em başın

Neye başlarsam, kaybederek başlıyorum..

Yüksek sesten nefret ediyorum ama kulaklığımda çalan müzik son ses

Hayatımdaki insanlar yerlerini kendileri belirliyor, davranışlarıyla, niyetleriyle, hissettirdikleriyle..

Çocukça küsmek değil bu. İçim dünyaya sırtını döndü.

Ne yani böylesi korkunç bir dünyanın bir de cehennemi mi var

Ah be ekim, senden de bir bok olmadı

Yeni insanları tanımaya gerek yok, biz daha yanımızdakileri tanıyamamışız.

Neyi kovaladığımı bilmediğim bir hayatın içinde koşuşturup duruyorum. Yorgunluğum koşmaktan değil ne için koştuğumu bilmemekten..

Duvarlarımı çok iyi örmüşüm kimse giremiyor, ben de çıkamıyorum

Çocuktan, kuştan, kediden dua istiyor insan bazen ruhundaki sızı için..

Küslük bilmem, kin bilmem ama kırıldığım dağa da kırk yıl gitmem.

"İçimde yılların yorgunluğu var bahtımı yeniden yazsan ne fayda "

Benim bütün heveslerim şu lanet olası kursağımda kaldı

Her şeyi ve herkesi terk edip gitmek ne büyük zevk olurdu

Aniden gelen, “Ne biçim insanlarla muhatap olmuşum.” TİKSİNMESİ