Daha önce hiç kimsenin ayaklarını kırmak zorunda kalmamıştım.

Tabii ki sen de mahvolacaksın, bırakır mıyım sandın olm? Yanına kâr mı kalacak sanmıştın?

Sen… Kanıyorsun.

Hakkâri’den İran dağlarına Humvee’lerle çıkacağımız günler…

Nadie pa darme un abrazo… Cualquiera a mí no me vale! Cualquiera a mí no me vale! Cualquiera a mí no me vale! Cualquiera a mí no me vale!

Bugün mumlar, yarın kandiller; ama bil: eşkıya dünyaya hükümdar olmaz!

Bugün yirmi beşe otuz, yarın otuz beşe otuz…

Artık… gitmeli.

Erdebil, Erdebil! Sen kendini mürde bil; kim avrat, kim er, İstanbul’a geleyim de bil!

Üniformamı çıkardığımda geriye ne kaldığından emin değilim. Bir keresinde şöyle duymuştum: Şeytan da yeri geldiği zaman kutsal kitaptan alıntı yapabilir.

Tout le monde revient un jour, même si vous dites non. D'une manière ou d'une autre, le temps passe pour tout le monde.

Amına koyduğumun hayatı ya!

Allah’ın dağında, yapayalnız bir başıma uğraştığım şeylere bak amına koyayım. Kafamda bin tane tilki var ve çavuş zimmetini kaybetmiş.

Bu dağlar ya geçit verecek ya geçit verecek; başka çaresi yok!

Istanbul…

D A Ğ

“İsteyin, vereyim” diyordu. Ben istedim, o da vermedi. Belki de ben hazır değildim ya da yollarım başka kapılara çıkıyordu.