Şeker Portakalı'nı okurken çok güzel bir cümleye denk geldim. Şöyle diyordu: "Bir kış sabretmişsin de tam çiçek açacakken dolu vurmuş gibi oluyor bazen hayat." Ve insan, bütün emeğini yerle bir eden o dolunun altında yine de baharı beklemekten vazgeçemiyor… 🍂

“Bazen tek isteğim, kimselerin bilmediği bir köşede, sessizliğe sığınarak en sevdiğim kitabın sayfalarında kaybolmak oluyor.”

Yakın bir arkadaşım var, tam bir astroloji fenomeni. Her olur olmadık şeyi burçlara bağlıyor! “Bugün dışarı çıktım burcum öyle dedi.” “Yağmur yağdı, burcum öyle söyledi.” “Elim kesildi, burcumun işi.” Tamam bebeğim, anladık: Senin hayatının senaristi burcun… 🌌✨

Alev ve Deniz olabilirdik, zalimin evladı.

Bu dünyanın en ağır yükü, hiçbir yere ait hissedememek belki de. Ne sokaklar tanıdık, ne insanlar sıcak… Sanki dünya herkes için dönüyor da, sen hep bir kenarda unutulmuşsun. Kalabalıkların ortasında bile üşüyorsun; çünkü sığınacak bir yer değil, sığınacak bir his bile yok.

“Ben kimseye küsmem; sadece kalbimi sessizliğe emanet ederim. O sessizlikte, herkes kendi aynasına bakar.”

İnsanoğlu nankördür; ağzınla kuş tutsan bile yaranamazsın.

“Bazen, her şeyin sadece bir rüyadan ibaret olmasını diliyorum. Uyanınca hiç yaşanmamış olsun, hiçbir iz kalmasın içimde.”

Her dizi veya filmin finalinden sonra gelen o burun direği sızısı...

içimde beni derinden sarsan bir boşluk var... ve ben o boşluğa bir türlü isim veremiyorum.

Dil susar belki, ama gözler hep konuşur. Bir bakışta saklıdır onca fırtına, bir kırpışta gömülür nice sır. Sessizlik uzar, kelimeler yorulur, ama gözler... o gözler asla yalan söylemez.

Güven güvensizliktir; Çünkü en çok inandıklarımda açıldı en derin yarıklar. El uzatan her sıcaklık, ardında bir buz saklar. İnsanın kalbi böyle öğrenir temkini: Kimi zaman sarılarak, kimi zaman kaçarak. Ve işte o yüzden, en sağlam kale bile içerden yıkılır.

Yazık, uğruna kırdığım nice düşe, Suskun gecelere, ağır yalnızlıklara... Yazık, uğruna döktüğüm kelimelere Anlamını bulamayan sessiz dualara...