คิดต่างไม่ทำให้ใครโง่ แต่การปิดหูปิดตาไม่ฟังเสียงที่ต่าง แล้วด่าทุกเสียงที่ไม่ตรงใจ เรียกว่าอะไร? ฝากไว้ให้คิดนะคะ

การพูดว่า “อย่ามาไทยใส่ฉัน” ไม่ใช่แค่คำพูดเหยียด แต่มันคือการย่ำยีความเจ็บปวดจากสงครามที่ไม่มีใครเรียกร้องให้เกิด คำพูดนี้สะท้อนจิตวิญญาณที่มืดบอด ไร้อารยธรรม และขาดความเข้าใจในคุณค่าของชีวิตผู้คนบนแผ่นดินนี้ มันไม่ได้ยกระดับใคร มีแต่จะลดทอนความเป็นมนุษย์ของฝ่ายตรงข้าม

โทรศัพท์ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ “คุยกันเดี๋ยวนั้น” อยากบอกอะไรก็โทรเลย เสียงเดินทางถึงกันทันที ใครทำแบบนี้ คุณไม่ได้ผิดฟังก์ชันเดิมแม้แต่นิด แต่โลกเปลี่ยนไป ผู้คนเพิ่มเลเยอร์ของ “ไลฟ์สไตล์” และ “พื้นที่ส่วนตัว” เข้ามา จนบางคนมองว่าการโทรโดยไม่ถามก่อน คือการบุกรุกจังหวะชีวิต

การชมใครสักคนไม่ใช่เรื่องเสียหาย มันคือการมองเห็นความตั้งใจและความดีที่เขาทำ ต่อให้เป็นสิ่งที่ “ควรทำอยู่แล้ว” ก็เถอะ เพราะในความเป็นจริง สิ่งที่ควรทำ “ไม่ใช่ทุกคนจะทำได้” แล้วถ้ามันดีพอจะทำให้โลกน่าอยู่ขึ้นนิดนึง ดิฉันว่าก็ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใครเพื่อชมใครสักคน

เสียงวิจารณ์ #รถไฟฟ้า20บาทตลอดสาย ว่าจะมี “คนจนมาแย่งนั่ง” หรือ “คนนั่งเล่น” สิ่งนี้สะท้อนอคติทางชนชั้นมากกว่าปัญหา เพราะรถไฟฟ้าคือ บริการสาธารณะ ที่ออกแบบมาเพื่อ “ทุกคน” การที่คนรายได้น้อยเข้าถึงได้มากขึ้นคือความสำเร็จ ไม่ใช่ความเสียหาย เรื่อง “นั่งเล่น”

หลายดราม่าที่เกิดขึ้นในสังคม ไม่ได้ต้องการความเห็นของเราทุกคนทันที การรีบออกมาพูดโดยไม่รู้ข้อเท็จจริงครบถ้วน อาจทำให้ตัวเองกลายเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา แทนที่จะเป็นทางออก สิ่งที่พูดบนพื้นที่สาธารณะมันย้อนกลับมาหาเราได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียง ความน่าเชื่อถือ

ไม่อายที่จะแก่ขึ้นทุกวัน และไม่เคยอายที่จะบอกอายุจริง ๆ ของตัวเองด้วย แต่พอถึงเรื่องงาน “อายุ” มันไม่ใช่แค่ตัวเลขอีกต่อไป บางทีกลายเป็นเกณฑ์ที่คนเอาไว้ตัดสินศักยภาพกับความคิดสร้างสรรค์ ทั้ง ๆ ที่บางสายงานควรจะวัดกันที่ความสามารถ ความคิด หรือทัศนคติ แต่ก็ยังมี “อายุ”

คนที่ชอบทักว่า “จำได้มั้ยว่าใคร” คือต้องเตรียมใจกับคำตอบว่า “จำไม่ได้ค่ะ” ด้วยนะคะ โดยเฉพาะจากปากดิฉัน ไม่ได้หมายความว่าดิฉันแกล้งลืม หรือไม่ให้ความสำคัญกับคุณ แต่เพราะเวลาผ่านไป เจอคนมากมาย ความทรงจำมันก็เลือนหายเป็นธรรมดาค่ะ ดังนั้น ถ้าเราไม่ได้เจอกันนานแล้ว

ถ้าอภิสิทธิ์ชนที่ร่ำรวย มีอำนาจ หรือมาจากตระกูลสูง วางตัวสุภาพ อ่อนน้อม คนทั่วไปจะรู้สึกประทับใจเป็นพิเศษค่ะ เพราะสิ่งนี้เหนือความคาดหมาย “คิดว่าจะหยิ่ง แต่จริงๆ กลับอ่อนโยน” สิ่งนี้จึงกลายเป็น “เสน่ห์” ในทางกลับกัน ถ้าคนชนชั้นล่าง หรือ ชนชั้นกลาง พูดเพราะ วางตัวดี

AI วันนี้ ก็เหมือนโซเชียลเมื่อ 15 ปีก่อน ตอนนั้นโซเชียลดูเหมือนของเล่น วันนี้กลายเป็นอีกหนึ่งลมหายใจของมนุษย์ วันนี้ AI ดูเป็นแค่เครื่องมือสร้างภาพและสร้างข้อความ อีก 10 ปี (หรือเร็วกว่านั้น) มันจะกลายเป็นโครงสร้างของวิธีคิดและการทำงานทั้งหมด ในที่สุด คนที่แอนตี้ก็จะได้เจอ AI

“ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วดีเสมอ” แต่ไม่ใช่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจะ “ดีขึ้นเสมอ” บางเรื่องมันไม่ดีในตัวมันเองค่ะ การสูญเสียคนที่รัก, การถูกทำร้าย, หรือความผิดพลาดบางอย่าง ที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตเราไปอย่างถาวร มันไม่มีทางดีขึ้นในแง่ที่ทำให้เรายิ้มได้กับมันหรอก แต่มันจะดีขึ้น

เริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมพอเริ่มทำอาหารกินเอง ถึงไม่ค่อยอยากออกไปกินข้างนอกอีกเลย ชอบความรู้มือตัวเองอ่ะ เราได้ปรุงรสแบบที่ชอบได้พอดี ไม่ต้องมานั่งลุ้นว่าร้านจะทำรสเข้มหรืออ่อนไป แล้วพอจ่ายตลาดบ่อย คำนวณราคาวัตถุดิบทีละอย่างจริงๆ จะเห็นเลยว่ามันถูกกว่ากินที่ร้านเยอะมาก

ไม่ชอบเห็นความยุ่งยากในการยืนยันตัวตน โครงการ #คนละครึ่งพลัส ที่เป็นคอนเทนต์ขำขันของบางสื่อ เพราะมองว่าเป็นสีสัน สร้างไวรัลให้เอนเกจตัวเอง ภาพคนสูงอายุต่อคิว ถอดรองเท้า ปีนตู้เพื่อยืนยันตัวตน บางคนหยุดงาน เสียเวลา เสียค่ารถ ระบบล่มก็ต้องรออีก

ระบบที่ยั่งยืน จะมีประโยชน์อะไรคะ ถ้าคนในระบบต้องดิ้นรนจนไม่มีจะแดก ทุกครั้งที่รัฐขึ้นราคาค่าโดยสาร แล้วพูดคำว่าเพื่อความมั่นคง มันฟังดูเหมือนคำพูดของคนที่ไม่เคยต้องต่อรถตอนเงินเหลือร้อยสุดท้าย ระหว่างระบบที่ยั่งยืน กับชีวิตที่ไหว ดูเหมือนเมืองนี้จะเลือกแล้ว

เราไม่ได้เห็นแค่การถกเถียง แต่ได้เห็น “วัฒนธรรมทำงาน” ในวันที่เหตุผลเอื้อมไปแตะของศักดิ์สิทธิ์

เมื่อเราสื่อสารอย่างมีวุฒิภาวะในสังคมที่ยังไม่พร้อมฟัง มันจะถูกตีความเป็น “การด่า” เสมอ

New Year's Resolution : ตามดูหนัง/ซีรีส์บน Netflix ที่บันทึกไว้ใน “รายการของฉัน” ให้หมด

น้ำหอมก็สำคัญ แต่ที่สำคัญกว่าการฉีดน้ำหอมคือ ควรอาบน้ำก่อน