Tanıştığınız herkes, hakkında hiçbir şey bilmediğiniz bir savaş veriyor. Nazik olun. Daima. (Platon)

Pencereden baktığında güneşi esirgemiyorsa gökyüzü, birileri yaşadığınız günlerin bedelini ödediği içindir. (CS) #10kasım Özlemle, minnetle

Pessoa'ya göre 'sıkıntı' işsiz olmakla ya da isteksizlikle ilgili bir durum değildir.. Sıkıntımızın kaynağı; herhangi bir şey yapmamızın gereksizliğini fark etmemizdir.

Kendimle nasıl eskisi gibi olabilirim..

Eskiden yıkılmama sebep olan olaya şimdi tepki bile veremiyorum. Bu bazen ayakta kalmayı öğrenmek, bazen duygusuz görünmeyi kabullenmek gibi. Yaşanılan hiçbir şey boşa yaşanmaz. Bazen, insan ders alır eksiklerini tamamlamak için. Ve kimse kimsenin hayatına boşuna dahil olmaz.

“Biri çıkacak karşıma ve hayatım değişecek” yeni yetmelerin hayali bu. “Beni kurtar!” felsefesi. Yok lan öyle şey. Sen değiştireceksin hayatını, senin kıçını senden başka kimse kurtaramaz, kurtarabilse bile kurtarmaya uğraşmaz.

Ben istiyorum ki yorulmadan, yormadan yaşayalım. İçimizde şüphe olmadan sevip sevilelim, beraberken de özgür olunabilsin. İnsanlar birbirlerini “onu neden yaptığını biliyorum” diyebilecek kadar tanısınlar. Kalbinden emin olarak yaşamanın güzelliğini elimizin tersiyle itmeyelim.

Basite inilmez, basite çıkılır. (K.Cem Çelik)

Kendini tanıyamıyor bazı zamanlar insan. Çok kısa zamanda ne kadar çok değişiyor benim gibi. Ne kadar çok fark ettim, ne kadar çok kabul ettim. Ne kadar çok sildim, ne kadar sevdim. İnsanın hayatında her şeyin iki kere daha çok olduğu yerler varmış.

Dalga kırılır, deniz kalır..

Teşekkürler Paşam

insan bir yerden sonra kendini anlatmayı bırakıyor.

Yük eski türkçe bir sözcük ve üste gelen şey demek. Yüksek de aynı kökten. "En ağır yükü istiyordun kendin için ve sonunda kendini buldun." demiş Nietzsche. İnsana kendisinden daha büyük yük var mıdır?

Henüz yola çıkmadım ama kaybolduğumu hissediyorum. Henüz yola çıkmadan bulabileceğim her şeyi yitirdiğimi hissediyorum.

Bana buna mı kızdın deme seni ne bu raddeye getirdi diye sor. Asla takılmayacağım şeylere şimdi dönüp dönüp bakıyorsam bana içinde ne birikti diye sor. Anlatmaya çalışırken sesim yükseliyorsa kaç kere susturuldun diye sor.

Ve insanlar, tercihleri ile kaderlerini imzalarlar.

Tolstoy yine çok haklı: “Çok sevdiğin ama geri döndüremeyeceğin kişiler, her hatırladığında seni tekrar tekrar terk eder.”

Tanıdığım en güzel insanlar yenilgiyi, acıyı, mücadeleyi ve kaybı yaşamış, diplerden çıkış yolunu kendileri bulmuş insanlardır. Bu insanlar yaşama karşı geliştirdikleri kendine has anlayış, şefkat ve nezaketle doludurlar. Güzel insanlar öylece ortaya çıkmazlar, onlar oluşurlar.

Çiçek arıyı hayal etmez; çiçeklenir ve arı gelir.

Ben kimsem, onun elini bırakıyorum..