Ligotti en karamsar yanı öznenin olmaması. hiç kimse doğmaz ve hiç kimse ölmez çünkü özne ( benlik hissi biyolojinin bir oyunu) yoktur. trajedi olmayan öznenin evrim sayesinde acı çekme yeteneği kazanmasıdır ( insan dışında hiçbir canlıda olmayan) koca bir şaka

"kendimi bu ya da başka bir evrende herhangi bir şeyin sonucu olarak hissetmiyordum. tuhaf düzenlerin kıvrımında kaybolmuş bir noktadan başka hiçbir şey değildim."

doğmuş olmamızın bedelini önce yaşamla, sonra da ölümle ödüyoruz.

zavallı günübirlikçi canlılar, tesadüfün ve zahmetin çocukları! ne diye zorlarsın beni, hiç duymamanın en yararlı olduğu şeyi söylemeye? senin için en iyisi, hiç ulaşamayacağın bir şey: hiç doğmamış olmak, var olmamak, hiçlik olmak.

Bu insanları cahilliği beni bitiriyor ya. Ciddi ciddi devletin savaşacak nüfus bulamayacağını insanları buna ikna edemeyeceğini sanıyorlar..

mekân, uçsuz bucaksız, ihtişamlı ve keşfedilmeyi bekleyen bir evren değildir. malignantly uselessdir (kötücül derecede faydasız) mekan algısı olan varlıklar için evren ne kadar büyük olursa olsun kafestir.

Sonsuza dek uyuyan aslında ölü değildir, Ve öyle tuhaf çağlar gelir ki, ölüm bile ölebilir.

Bu yüzden Stirner haklı: İnsan bu evrenle ilgili fazla bir şey bilemez; sadece ''hayaletler'' yaratıp dururuz. ''Ben davamı Hiç'in üzerine kurdum.'' Biricik varlığımızın anlık deneyimlerini kendi kurallarımızla yaşamak, yapabileceğimiz en mantıklı şeydir.