Her şeyden ve herkesten biraz daha fazla soğuduğum bir gece iyi geceler.

19 mayıs gelmişken, 1979 yılında gençlerle yapılan bir röportajı hatırlatalım. O zamanki gençlerin yorumlara bak, Türkçenin güzelliğine bak..

Bir şey var ..

Böyle bir ortamın terapi olduğuna inananlardanım.

Zora düştüm atlattım. Dara düştüm atlattım. Bi başıma kaldım, atlattım. Kendi evim üstüme yıkıldı, atlattım. Boğazıma düğüm ettiğiniz ne varsa, atlattım. Dostumun düşmanlığını, sevenin vefakarsızlığını bile atlattım. Kendimle kanlı bıçaklıydım ben onu bile atlattım.

Derdini kimseye açmak istememek ama birinin seni gerçekten anlamasını istemek. Tek soru sorulmasın ama bir yol gösterilsin istemek. Üzgün olduğun konuyu dile getirmediğinden agresif olmak. Mental olarak herhangi bir şeyi izah etmeye gücünün kalmaması. Bunu ancak yaşayan bilir.

Sırf birisini kaybetmek istemediğin için daha fazla anlayışlı ve affedici olmaya çalıştıkça, karşındakine de hak vermeye, düzeltir sanarak konuyu kapatmaya çalıştıkça, kimse seni kaybetmekten de incitmekten de korkmamaya başlıyormuş. Hayattan aldığım en büyük derslerden biri bu..

Bazı insanlardan neden soğuduğumu veya uzaklaştığımı hiç bulamıyordum. Sonra şöyle enine boyuna bir düşündüm. Meğer insan, ruhunun ışığını söndüren insanlara ne yapsa tekrar ısınamıyormuş..

Ben çok taşa gülle karşılık verdim, çok şeyi affettim. Ama anladım ki ne yaparsan yap sonunda çaban inkâr ediliyor. Güzelliği sadece görmek isteyen görüyor, gönlüyle bakmayan çabana kör kalıyor.

En önem verdiğim şey hayatımdaki insanın yanında olmasam bile beni de hesaba katarak davranması. Duruşu, davranışı bile beni hesaba katarak olmalı. Asıl bağlılık budur, yanında değilken de varlığına saygı göstermek ve bunu yaparsam nasıl hisseder diyebilmek.

Sorunumuz anlaşamamak değil. Konuşsak, anlaşırız. Dinlesek, çözeriz. Ama anlamaya, dinlemeye, sorunları çözmeye gerek duymuyoruz. Bütün ilişkileri mücadele haline getirip, haklı olmayı, mutlu olmaya tercih ediyoruz. Yani anlamaktan kaçıyoruz. Anlamak eylem gerektiriyor çünkü.

Ne diren, ne zorla. Yolunu değiştirene izin ver. Sana uğramak istemeyenin yoluna çıkma. Birlikte yürümen gerektiğin kişiyle, kendi yolunda yürürken karşılaşacaksın. Kendine ve yoluna odaklan. Daha iyi olmaya, daha mutlu olmaya odaklan. Senin olan seni bulacaktır..

Ne diren, ne zorla. Yolunu değiştirene izin ver. Sana uğramak istemeyenin yoluna çıkma. Birlikte yürümen gerektiğin kişiyle, kendi yolunda yürürken karşılaşacaksın. Kendine ve yoluna odaklan. Daha iyi olmaya, daha mutlu olmaya odaklan. Senin olan seni bulacaktır..

Birine seni seviyorum demekten de, seni özledim demekten de hayatım boyunca hiç gocunmadım. Dışarısı sevmeyi ve özlemeyi söylemenin zayıflık olduğunu düşünen ama geceleri özlem duygusundan uykusu kaçan insanlarla dolu. Asıl duygularını saklamak en büyük zayıflık.

Hayatta nadir karşılaşılan şeylerin değerini bilmeyen ve korumak için çaba göstermeyen insanlar.. Bir akşam balkon demirlerine yaslanıp sokak lambalarını izlerken çok büyük iç çekeceksiniz.

Yanında olmak isteyen bir yolunu bulup yanında oluyor, yüzünü güldürecek olan bir yolunu bulup güldürüyor, sana değer veren bir yolunu bulup bunu hissettiriyor. O yüzden olmayana çaba harcamaya gerek yok, isteyen istediği zaman istediği şeyi gayet güzel yapabiliyor aslında.

Bu yaşıma kadar öğrendiğim en büyük ders hiçbir şeyi zorlamamamız gerektiğidir.. Konuşmalar, arkadaşlıklar, ilişkiler, dikkat, sevgi. Zorunlu olması gereken şeyler için savaşmaya değmez, çünkü gerçekleşmesi gereken her şey olacak, olmayacak şeyler zaten olmayacak.

Her şey gelir geçer önemli olan o zor anlarda yanınızda kimin olduğu. Bir mezarın başında ağlarken sırtını kim sıvazladı mesela, hastane koridorunda seninle kim dua etti, yokluğu kiminle paylaştın, her zorluk atlatılır da bunlar unutulmaz. Vefa en büyük bağdır.

Seni gördüğüm günü günlüğüme bahsedişim..

Ah, benim o gözlerinin içine bakarken kendimi kaybettiğim sevgilim…