Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında. Aşklarım, inançlarım işgal altındadır #İsmetÖzel #şiir #edebiyat

Bir güzel gün bitiminde batıdan. Ne siz, ne ben, ne başkası yalınız Bir unutulmuş koşudayız el ele, kol kola Bir şey yürüyor tıpır tıpır maceramızda #turgutuyar #şiir #edebiyat #Çarşamba

Tomris Uyar'ın "Bir şeylerden kurtuluyorum galiba. Kabuklardan. Alışkanlıklarımdan." dediği gibi yapabilirim ben de, fakat bazı şeylerin acısı, kahrı, hatırası geçmiyor ve peşimizi bırakmıyor.

Dostoyevski'yi canım sıkıldığında hep şu satırı ile anarım "Güneşin varlığını bilmek bile yaşamaktır." Bu bana hep İsmet Özel'in "Yaşamak umrumdadır" şiirini anımsatır

"Koştum koştum yetişemedim/Sanki önümü kapatan bir sütundu zaman" demişti Sezai Karakoç hiçbir yerlere yetişemeyenler Kemal Özer'in "“Atımı/bir yerde durmamanın/ güzelliğine bağladım" dizelerine sarılabilir #günaydın

Katerina ıliopoulou Çev. Gökçenur Ç.

"kararan dünya bildiğin gibi sık sık senindir" der Turgut Uyar sanki cevap verir bu ruh haline Edip Cansever "yıkanır tertemiz oluncaya kadar yaşamak."

Suçsuzum ey yasa Çünkü bütün ölüler dışındadır yasanın. Ankara'nın en güzel yeri şüphesiz Adnan Satıcı'nın bu dizeleri yazdığı yerdir.

Afşar Timuçin "Niye gözlerinde bu kadar yanlış adam/ Çiziyor sancılı boyalarla resmimi" diyerek insanın ciğerini söküyor özlemeye başlayınca

Turnalar gitti biz gittik Bitmedi peşimizdeki nal sesleri Ahmet Telli

Yaşamadım hep süründüm ya da sürüldüm. Bazen ikisi de aynı an da oldu. Şairin "konar göçer olduk yedi iklimde/tanığımızdır dağlar taşlar" dediği gibi yaşadım ve öleceğim.

Şimdi artık konuşmak istiyorum.

Orada olmayı hep istedim, o evde. Küçük mutfağı olan evde. Orada bir köşede ömrümün sonuna kadar kalabilirdim. Kapının açılma sesini bekleyebilir ve orada öylece boşluğa bakabilirdim. Artık sesler ürkütüyor beni.

Yürüyen merdivenlere ve çay içilen hiçbir mekana inanmıyorum artık, kola yaptırılan dövmelere de. Bu kent genzimi yakıyor ve yavaşça çürümesine izin veriyorum gövdemin. Gövdemi kaç bin yıl önce sevmiştin.

Necati Tosuner’in Sancı..sancı romanında yaşamış gibiyim sanki hep bir imkansızım hep bir bariyer

Zamanla insanın aşılacağını düşündüğüm hiçbir şey Yok artık. Alışamıyorum çünkü artık sabahları sesin beni işe götürmüyor, ben yalnız yürüyorum bütün yolu

Öylece durup geçen zamana bakıyorum, yavaş ve yaralı bir sürüngen gibi. Çölde tek başına dolaşan bir dikenden farkım yok. Suyun tadını ve yağmuru çoktan unuttum. Hiçbir şeyi duyumsamıyorum sen nasılsın öksürüyor musun hala

Sert ve acımasız olan Ne kalpler mi yoksa zaman mı. Şimdi bu çölde bir avuç su bile kimsesiz değil mi? Kurumuş bir kuyuyum ve göğün gözlerine sığındım. Geceleri esen rüzgara sizin orada ne deniyor?

Sevinç ve mutluluk atlaslara girmemiş bir ülkeydi

Bu fısıltı değil anılar denizinde yüzen bir sandalın suya söyledikleri, benim limanım işte bu sürekli anımsamak