Memleketteki cehaletin sınırsızlığı, kainatın sonsuzluğundan daha fazla ürküntü uyandırıyor insanda...

Ne zaman doğar meşru müdafaa hakkı? Biri cebinden paranı çalınca mı?Ya cebin adaletse? Ya cebin halksa?

Schiller, tarihi harekete geçiren nedenin aşk ve açlık olduğunu söyler.

Ekmeğini çalıyorlar,sonra sana ondan bir parça veriyorlar. Sonra cömertliklerinden dolayı teşekkür etmeni istiyorlar..

Kişiliksiz, soysuz, uşak ruhlu ve mayasız bir birey, daima ruhsal eksikliğini yakınlaşma, dalkavukluk ve taklitle doldurur.

Bazen öyle vaziyetler vuku bulur ki, küfür etmekten başka çâre bırakmaz insana, işte o anlarda küfür etmeli insan.

Ne bileyim, sen yine de iyi kal, ben kalamıyorum.

Birinin hayatına, birinin üzüntüsüne, birinin mutluluğuna, birinin ruhuna, birinin eline, yüzüne, sırtına, omuzuna, yüreğine, bazen söz, bazen göz, çoğu zaman kalbinizle minicik de olsa, tüm samimiyetinizle dokunun.

Herkes ötekilerin duasını sustursun diye kendi tanrısına yakarıyor.

Ölüm bir eve girince sağ kalanları da biraz öldürüyor.” der Peyami Safa. Hepimiz, ölülerin geride bıraktığı ölüleriz ..

Hep kalıplara uymayı reddettim. Geldiğim nokta diğerlerinden daha mutsuz,bir o kadar umutsuz ama kafam hepsinden daha güzel.

Sadece kendi gibi olanlara, özgürlük isteyip, diğerlerini es geçenler: Özgürlükçü değil, Faşisttir.

Kollektif korku sürü psikolojisini arttırır ve bu sürüye ait olmadığı düşünülenlere karşı şiddet yaratır.

Yaşadığım en güzel şehirsin sen biraz kaçak biraz illegal ve biraz mülteci....

Keşke " O güzel atlar " bu piçleri götürseydi ...

Taptığının cennetine razı olan, taptığının cehennemine itiraz edemez.

Karşı durmadığımız ve Görmezden geldiğiniz her haksızlık Gelip bir gün mutlaka bizi de bulacaktır..

” Hiçbir yere ait olmayanları iyi tanırım. her yere aitmiş gibi davranırlar.”

Bir insan ömrünü neye vermeli Harcanıp gidiyor ömür dediğin Yolda kalanda bir yürüyende bir Harcanıp gidiyor ömür dediğin

Ömürden israf etmektir,umutsuz yaşamak...