İnsan bazen kaybettiği bir şeyi deli gibi ararken, baktığı çekmeceye olmadığını bildiği halde tekrar bakma gereksinimi duyar. Sen buna ilk bakışına güvenmediği için dersin, ben buna bakacak bütün yerleri bitirdiği için derim. Ve biz bunları tartışırken kaybederiz.

Doğru olan haklı çıksın diye yalan söyleyebilirim.

Günaydın memur bey.

“ne sular geçti böyle buzla buhar arası ne kısa bir yazken o niçin hala bitmiyor durmuş bir vakit bende sisli gece yarısı çektirdiğin fotoğraf neden hiç konuşmuyor”

*yüzünün renginden geliyor bütün üzüntüsü

Boynuna soğan asıp gerekirse soğan ekmek yeriz reisi yedirmeyiz diyen bi’ adam vardı.

Bir ayrılık, bir yoksulluk, bir ölüm.

Birisi alakasız bir zamanda cem evinden bahseder, birisi gündem olayım ayağına tesettüre giydirir, seccadeye basarlar, aptal aptal yoruma açık karikatür çizerler bu saçmalıklar bitmez. Sizin akp ye verdiğiniz destekler yüzünden bugün bu durumdayız.

Vah benim ülkem.

Hiç bir şey samimi değil bu ülkede uzun zamandır. Her şey başka bir amacın üzerine kurulu. Bütün bunların acısını, kaybını, savaşını yine biz yaşayacağız.

“Seni hatırlayan son kişi de öldüğünde hiç yaşamamış olacaksın”

Ucuz ölümler ülkesi.

“ve yaz günleri beni hatırlamıyor boğulmuş hüznü gösteriyor bana memelerinden geçiyorum bir yakıcı maviden derinleştirilmiş mora geçiyorum ayaklarım altında kumları hıçkırtarak kara yaz! karanlık yaz! kararan vücutlardan rıhtıma varmayan ceset elbette hatırlanmaz”

nedir bu akıntıya kapılmış sokaklarda girdaplar içinde çocukların sesinde eksik olan çocukluğumda fazla olan ne

Sağane lan. Sağane lan. Sağane. Lan.

“kanıma kızgın demirler sokulur ben halka bakınca”

“eksik, fazladan çok yer kaplar”

youtu.be/KY0TZQTwwbk?si…

Biz kötü babaların kurduğu salıncakları, boynumuza geçirmek üzere evine dönen büyümüş çocuklarız. Hiçbir baba sizinde çocuk olduğunuz fotoğraflardan çıkıp gelmeyecek. Ama sızısı da hiç dinmeyecek.

şarkıları bir kaç tekrar ile  hüzünleri yalan ile  hayreti kibir ile  güzelliği estetik ile  kavgayı kaygı ile  uzağı ulaşım ile  anıları an ile ölümü yarın ile  unutmuşuz.