Eskiler, “evvel refîk, bâde’l tarîk” der. Önce yoldaş seçilir sonra yol bulunur. Bu değişmez bir kuraldır. Yol, yola çıktıklarınla anlam kazanır. Yola sağlam dostlarla çıkmışsan artık nereye gittiğinin hatta oraya varıp varmadığının da bir önemi yoktur. Aslolan yolda olmaktır.

Türkçede aynı anlamda olduğu düşünülüp birbirinin yerine kullanılan çokça sözcük vardır. “ve”, “ile” bağlaçları bunlardan ikisi. Yalnız “ve” soğuktur, uzaktır, mesafe koyar araya; “ile” bağlayıcıdır, bir arada tutar. Leylâ ve Mecnûn demekle Leylâ ile Mecnûn demek bir olur mu hiç?

Nurullah Genç, Söyle Bana Hindiba şiiri…