hiç yaşanmamış ama yaşanacağına inanılmış bir şeyin kaybı ve bunun yas süreci.....

ruhum.... titreşime açık derinlikten beslenen anlamı, sesi, boşluğu bile hisseden bir ruh..... belki bi şans belki de mlsf.

allahım sen kuan dinleyip hüngür fışırt ağlayan hassas ruhların da rabbisin.......

ayna kırılınca yüz kaybolmaz... evet tamam.

bu acı bende açılan yerin kanıtı.........

Boş kalan zihin, endişeyle dolar. Ruhun devası çalışmaktır. Çalışmak ve üretmek, kaygıyı da ümitsizliği de ortadan kaldırır. Kendini bir amaca adadığında, zihnindeki karmaşa yerini huzura bırakır. Emek verdiğin her an, seni yaşama bağlayan bir ipliktir.

Etik çöküş, bilgi eksikliğinden değil, utanma kaybından başlar.

kanka ben gelmiyim ya siz şimdi hayat nasıl gidiyo diye sorarsınız

Zihninin bir ucunun, dünyaya takılması.............

Derinlik tek başına hiçbir işe yaramaz. Çoğu zaman yük olur eğer bir yere bağlanmıyorsa.

Başkalarının akan hayatına misafir olmak insanın kendi boşluğunu daha da görünür kılıyor. Eyvah..........

zihnin.... kendi kuyruğunu ısıran bi yılan!

zihin yalnız kalınca çürür...........

Derinlik = ham madde Bağlanacak bir şey yoksa, ham madde depoda çürür. Yani sorun derinlik değil. Sorun: Onu tutacak bir kanca yok....... senin derinliğinin sığ sularda yeri de yok!

ben bugün ne yapsam yarın kendimden nefret etmem meselesi.............

kendi kafasının içinde mahsur kalmış ve çıkış kapısı bulamamış kişi.........

"zamanın çerçevesi olmayınca zihnin savrulması.." ayynen öyle.. savruluyoruuum kopuk uçurtmaa!!

bi şeylerin yerleşmesi, yerleşen şeyin birikmesi, biriken şeyin öz yeterlilik hissi yaratması... böyle böyle büyümek..........