نمایشگاه «نگریستن با یک چشم» کوششی‌ست برای بازخوانی رابطه‌ی تاریخی عکاسی و مجسمه، از رهگذر ژرفانمایی و امکان‌های بیانی رسانه. پنج‌شنبه، فردا، با حضور خانم لیلا جوینده و آقای بهنام کامرانی جلسه‌ای پیرامون نقد و بررسی این نمایشگاه در گالری شَم برگزار می‌شود.

روزا یه طوری تُند و تُند میان و میرن، انگار خیلی تو این کشور داره بهمون خوش‌ میگذره 😏

مدتیه اصلا حال و حوصله سریال دیدن ندارم، عوضش شروع کردم داستان‌های نشر چشمه رو می‌خونم، واقعا کار جذابیه بخصوص اینکه داستان‌هایی رو بخونی که بلند نیستن، دو شبه تموم میشن.

هیچ‌وقت داستان «صید قزل‌آلا در آمریکا» رو نخونید، قرار نیست چون کتاب معروفیه یا چون نویسنده‌اش (براتیگان) نویسنده‌ی مشهوریه، کتاب خوبی باشه. به صفحه‌‌ی چهل که رسیدم پرتش کردم. هیچ‌وقت نتونستم ادبیات داستانی «پسامدرن» آمریکایی رو بفهمم، برعکس هنرش!!

‌داستانِ «اتاق افسران» از مارک دوگِن رو حتما بخوانید. روایتی درخشان از جنگِ اول که بی‌ربط به حال و هوای امروز ما نیست. و حتما که ترجمه‌ی درخشان جنابِ پرویز شهدی متن را زیباتر کرده.

نخستین بار اسم لین هِرشمن لیسن را در مقاله‌ای از حسین ایالتی دیدم، هنرمندی مفهومی که خارج از حلقه‌ی نخستین هنرمندان آن قرار داشت و در آثارش کوشیده پیوندی میان رسانه و تکنولوژی ایجاد کرده و به موضوعات فمینیستی، هویتی و تن بپردازد. خوشحالم که امکان گفتگویی با او برایم فراهم آمده.

در زبان آلمانی ضرب‌المثلی در نفی جنگ بکار می‌رود که ریشه در ادبیات کهن آن دارد. Es gibt keinen Weg zum Frieden, Frieden ist der Weg راهی به سوی صلح وجود ندارد، خودِ صلح، راه است. در عصر زمام‌داری نازیسم که در پی بنیانِ رایش سوم بود، این مثل‌ در‌میان متفکران موضوعیت داشت.

گزنده‌ترین نقد هنرمندان مفهومی به عکاسانی که میل به تولید اثر هنری داشتند، این بود که «تکنسین» نباشید، «هنرمند» باشید. ویتو آکونچی، پریدن، ۱۹۶۹

هنر هیچ‌وقت مؤظف نبوده است تا «کنش اجتماعی» داشته باشد، کما این‌که بخش بزرگی از هنر کنش‌مندی اجتماعی‌ بوده است. اما این‌که مردم کوچه و بازار را از هنرمند کم‌ارزش‌تر بدانی، نگاهی ابلهانه و حتی بسیار خطرناک‌تر است.

ژرفانمایی خطی به عنوان بنیانِ کردار دیداری ما در پانصد سال گذشته عمل کرده است، مسئله‌ای که در سالهای گذشته ذهن من را مشغول کرده و نمایشگاه «نگریستن با یک چشم» تنها یکی از نمودهای آن بود و همچنان این ‌مشغله ادامه دارد. Perspective study for "The adoration of Magi" by Leonardo 1481

در سنت آلمانی، واژه‌ی Bilddenken در نظریه‌ی تصویر به مفهومِ «توانش تصویر برای تولید اندیشه، پیش از زبان و مستقلِ از آن» اشاره دارد؛ در این مفهوم تصویر خودِ موضوع تفکر است و با Visual Thinking که به «شناخت‌شناسی» مربوط است و در ایران به این معنا ترجمه می‌شود کاملا متفاوت است.

پژوهش‌گر کسی است که زندگی آکادمیک داشته باشد؛ پژوهش‌گر کسی است که به‌طور ‌مدا‌وم در میانِ مسائِل و دشواره‌ها بِلولَد و آن‌ها را بررسی کند؛ پژوهش‌گر کسی است که متنِ جدی درباره‌ی هنر تولید کند؛ پژوهش‌گر کسی است که روش‌شناسی‌ها را بشناسد و آن‌ها را در «متن» بکار گیرد.

بهرام بیضایی ستون هنر و فرهنگ ایران بود، او آزمود، آموخت، ایستادگی کرد و هنر را در‌میان گفتمان‌های اجتماعی و سیاسی به‌کار گرفت. بیضایی بودن راحت نبوده و نیست. در آرامش بخواب مرد بزرگ

مرگ نترسید وقتی به سراغ شما آمد قربان؟

امروز کارهای لوکاس ساماراس را برای کارگاهی با عنوان «تن و رسانه، دشوارهٔ بدن در عکاسی معاصر» که اوایل بهمن‌ماه در کرمان دارم، مطالعه‌ی ‌بیشتر می‌کردم. او استادِ خودنگاره و در لیست هنرمندان این گونه در ردیف اول است؛ کسانی مانند فریدلندر و لسنیگ حتی پس از او در لیست قرار می‌گیرند.