หนังสือเซรามิก แตกสลายและดอกไม้อื่นๆ

ขอให้ได้เจอคนที่รู้สึกเท่ากัน

เบื่อที่เป็นคนคิดมากอะ พยายามปล่อยวางก็แล้ว โฟกัสเรื่องอื่นแทนก็แล้ว แต่เรื่องนั้นก็ยังผุดเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำอีก สลัดยังไงก็ไม่พ้น

สุขภาพจิต วิกฤตสัส

อยู่เงียบๆก็อึดอัด พอพูดก็กลายเป็นปัญหา

กรุเปนซึมเศร้าตั้งแต่วันจัน จนวันศุกเลยอิเหี้ย

สิ่งแรกที่เธอเลือกทิ้งในความสัมพันธ์คือความรู้สึกของเรา เป็นแบบนั้นมาโดยตลอด

บางครั้งเหมือนทุกคนจะทำอะไรใส่กุก็ได้ ทำเหมือนจะเอากุไปวางไว้ตรงไหน ทำให้กุรู้สึกว่าต้องหายไปเลยใช่มั้ยถึงจะดี ทั้งที่ตัวกุแคร์ความรู้สึกทุกคนแต่สิ่งที่ได้รับกลับมายังไม่ได้เท่าครึ่งนึงที่กุมอบให้เลย กี่ครั้งที่ต้องซ้ำซากอยู่กับการบอกตัวเองว่า ไม่เป็นไร ช่างมัน

กูจะเพี้ยนเหมือนเวลานอนแล้ว

ประโยคที่อ่านกี่ครั้งก็ชอบ

คนที่เริ่มจาก 0 ที่แท้จริงคือกุตอนอ่านไฟนอล

ร้องไห้หนักกว่าเดิมทีนี้

‘ไม่ต้องพยายามคีพใครไว้ในชีวิตมากเกินไปหรอก ถ้าคนอยากอยู่เค้าจะอยู่ถ้าคนอยากไปเค้าก็มีเหตุผลที่จะไปอยู่ดี แค่รู้ว่าที่ผ่านมาเราพยายามที่จะมีเค้าไว้แค่ไหนก็พออะไรที่มันฝืนต่อให้มีอยู่มันก็ไม่มีความสุขอยู่ดี สิ่งที่ควรทำคือรักตัวเองและรักคนที่รักเราตอบก็พอ’

โคตรอยากอยู่ต่อ อยากรักต่อให้มากกว่านี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง

ขอให้ได้เจอคนที่พร้อมจะรัก แม้ว่าเราไม่ได้สมบูรณ์แบบ

ถ้าโดนใครผลักออกจากชีวิต คุณก็แค่ออกมา อย่าฟูมฟาย เพราะทุกคนมีสิทธิเลือกคนที่ควรอยู่ ไล่คนที่ควรไป คุณเองก็ด้วยนะ

การ deeptalk กับใครสักคน มันไม่ได้หากันง่ายๆ deep ในเรื่องเราสนใจเหมือนกัน เป็นการพูดคุยที่ไม่ใช่การพยายามอยู่ฝ่ายเดียว สื่อสารความคิดผ่านบทสนทนาที่ลึกซึ้ง

รู้ใช่มั้ย คนบอกลาไม่ได้แปลว่าไม่เสียใจ

ถ้าใจไม่เข้มแข็ง ก็แค่ร้องไห้ออกมา