یک آن تصویر #کیان_پیرفلک اومد جلوی چشمم، انگار که خودش داشت حرف می‌زد… لعنت بهت جمهوری اسلامی.

یه فرصت دیگه می‌خوام که توش زندگی کنم. تو این یکی فقط داشتم زنده می‌موندم.

#آبدانان آزاد شد. کاش بشه این جمله رو برای تک تک شهرهای ایران نوشت!

در حالی‌که مردم سعی داشتن بدون حاشیه و اختلاف برای فراخوان امروز متحد بشن، رضا پهلوی همون صبح «زن، زندگی، آزادی» رو از همه اکانت‌هاش پاک کرد.

کسی که زن رو مسئله‌ی فرعی می‌دونه، آزادی رو نفهمیده.

فارغ از هر خط فکری و ایدئولوژی، امشب کنار هم، متحد و روبه‌روی حکومت دیکتاتوری، توی خیابونیم.✌🏻

و همچنان هم همین.

و احتمالا ما تک تک می‌میریم و هیچوقت آزادی رو نمی‌بینیم.

دختری که با امید زندگی می‌کرد، نه با آمادگی مرگ و درست به همین خاطر کشتنش. مثل رها، نیکا، سارینا و هزاران هزار جان عزیز دیگه. #عارفه_بیگی

اگر هنوز از دیدن این همه مرگ و کشتار شرم می‌کنیم، یعنی هنوز انسان مانده‌ایم. همین شرم، آخرین سنگر ماست.

علیرضا قربانی انگار آهنگ «روزهای بی‌قرار» رو برای همین روزهای واقعا بی‌قرار ما خونده.

«بازی به پایان رسید… تفنگ‌تان را زمین بگذارید و از قدرت کناره بگیرید.» فارغ از تردید درباره‌ی امکان تحقق، بیانیه #میرحسین_موسوی تلاشی است برای نجات سیاست از فروغلتیدن کامل به احساس و خشونت.

نمی‌تونم اسمش رو امید بذارم، ولی بیانیه #میرحسین_موسوی یه حس کم‌جون از زنده‌بودن بهم داد.

با یک حکومت جنایت‌کار طرفیم و یک «ما»ی بزرگ که مقابلشه.اما چرا این «ما» از درون، خودش رو سرکوب می‌کنه؟چرا هر صدایی برچسب می‌خوره و حذف می‌شه؟ با این همه خون ریخته‌شده، این دعواها نه قابل فهمه و نه مفید. سرکوب درونی فقط یک نتیجه داره، تضعیف این «ما» و تقویت همون حکومتی که دشمنمونه

دموکراسی، زبان مشترک ما برای ساختن فرداست. #از_دموکراسی_بگو

جدی خیلی خوشحالم که میدونم اگه در زمانهٔ ۵۷ زندگی می‌کردم بخشی از اون جنون نبودم؛ همونطور که الان نیستم.

از جایی که تحمل تکثر پایین میاد، دایره‌ی «خودی» شروع می‌کنه به تنگ‌ شدن و معیار پذیرش مدام سخت‌تر می‌شه. و نتیجه؟ حتی نزدیک‌ترین‌ها هم باید دائما وفاداری و خودی‌بودن‌شون رو ثابت کنن.