Kendimi en çok, seni gördüğüm zaman bulabiliyorum. Sanırsın ki, sende kendimden bir şeyler biriktirmişim..

Yatağına nasıl uzandığını, nasıl ağır ağır nefes aldığını tasavvur ediyor ve bunu görmekten daha büyük saadet olamayacağını düşünüyordum.

Benim onu sevmemin, nasıl bir mucize olduğunu o bilmiyor.

Ne garip değil mi? Milyarlarca insanın nefes alıp verdiği şu dünyada, nefesini kesecek birine bile rastlayamamak...

Sevgili şair, belki de sen haklısın Susmak en iyisi Unutmak değil de, Belki hatırlamamak mümkündür.

Öyle güzel gülmelisin ki, insanlar seni ağlatmaya utanmalı.

Soluduğum hava gibisin.Varken farkında değilim, Yokluğun ölümcül...

Sen bildiğim gibi kalmadın ama ben unuttuğun gibiyim hâlâ.

Aşk diye bişey yaşıyorum.. Ne tek taraflı demeye dilim var, ne de karşılıklı olduğuna ispatım.

Hangimiz sevmedik çılgınlar gibiiii💓

Gözümüz kapılarda kaldıkça daralır içimiz, gitsek kırarız korkusu, kalsak rahat değiliz..

İnanırım, sen benzersiz bir rüyasındır; ama en fazla bu kadar, dahası yok. Kim hak edebilir ki böyle güzel bir kaderi?

Kimse kimsenin hissettiklerini hissedebilecek kadar büyük bir kalbe sahip değil bu devirde. İnanmayın.

Seni düşünüyordum... Bir daha teşekkür ederim. Beni boş hayallerle avunmaktan, yaptığıma pişman olmaktan kurtardın.

Sevgili şair, belki de sen haklısın Susmak en iyisi Unutmak değil de, Belki hatırlamamak mümkündür.

Aşk öyle bir histir ki, nereden geldiğini bilemediğimiz gibi, günün birinde nereye kaçıp gittiğini de bilemeyiz..

Ne garip değil mi? Milyarlarca insanın nefes alıp verdiği şu dünyada, nefesini kesecek birine bile rastlayamamak...

Küçücük bir kelime, kocaman bir cümlenin önüne geçer; ve sen derdini anlatacak lisan bulamazsın...

"Elleriniz ne kadar soğuktu" dedim. Tereddütsüz cevap verdi: "Isıtın.!" Ve her ikisini birden uzattı...

Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkân olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım.