Sessizce kendini hemhal etmeli insan; arzuların zifiriliğinden, kör sahte inançlardan...

Umutla zincirlenmiş düşlerin ötesinde bazen sessiz bazen hissiz.

Belirsiz bir görge girdabıyla kaybolup, düşüyoruz çoğu yamaçlardan. Umudu yitirilmiş manzum bakış ve düşlerle beraber kendimizi bulduğumuzu sanıyor körpe bir direnişin oluşumu oluyoruz.

Sabrımızın yara aldığı çoğu an usulünce tepiniyor zifiri karamsarlığın tedavülden kalkmasını çaresizce umud ediyor.

İç tepilerimiz bile çürüyor bu gölge çağda. Güzellik sanısıyla gizlenmiş düş nehrinde, sürüklenip gidiyoruz nereye gittiğimizi bilmeden.

Özgür bir büyü buğusu tezahür ediyor iliklerimize. Zindanlara gerek kalmaksızın mahkûm eden dünya okyanusunda diplere doğru özgürce ölürken.

İnce ruha, güzelliklere ve iyiliğe devrim yapılmış gibi beyni şeytanlaşmış insanlarla yoğrulan çoğu şey havaya anlamsız bir koku salıyor.

Bazen ne ileri ne de geriye doğru gidebiliyoruz yerimizde duraksayıp, sayıklerden etrafın anlamsız çığlıkları zuhur ediyor beynimize. Kendimizde, kendimizi aramaya çalışırken kendimizle kayboluyoruz...

Azıcık anlayış, empati ve sevgi delisi olmuşuz bu modern çağda benliğimizin ötesinde nesne olurken, ruhumun bu kadar basit ölüşünü sessizce izliyorum.

Bazı intiharlar ruhsaldır gözle görülmez.

Kendi ayıp ve edebiyle yüzleşmeyen, başkalarının gölgesinde el feneriyle kusur arar.