Tavşan dağa küsmüş. Sonra dağ kendisini ne kadar kırdığını anlasın diye beklemiş. Hatta zihninde dağa süre tanımış. Süre dolana kadar dağ adım atmazsa dağ ile ilişkiyi kesmeye karar vermiş. Dağın ise hiç umrumda olmamış. Umrunda olsa üzmezmiş zaten. Tavşan safmış biraz.
"seninle bu hikâyenin hiçbir yerinde düşman olmadım." biriyle yollarınızın artık ayrılmış olması, ona düşmanlık edeceğiniz anlamına gelmemeli. düşmanlık, ayrılıktan çok daha güçlü ve köklü bir duygu. ayrılık, insanın peşini bir noktada bırakıyor ama düşmanlık... o hep kalıyor.
Bir konuda ne kadar katıysa insan, hayat da onu o denli sınıyor ve zorluyor, adeta kırmak için. Esnekliği seviyor hayat, sert köşeleri törpülüyor, aslaları sevmiyor. Mükemmeliyetçiliği alıyor, duvardan duvara vuruyor. Ne kadar katıysa insan, o kadar kırılıyor.
hiçbir şeyden etkilenmeyen insanlardan rahatsız oluyorum. biriyle arası bozuluyor etkilenmiyor, ilişkisi bitiyor etkilenmiyor. güçlü görüntü bağımlısı olmak hastalık. elbette insan önüne bakar bir şekilde ama biz duygudan arınmış önüne bakma robotu da değiliz.