"I disappear sometimes. It's my thing. " "Bazen kaybolurum. Bu benim tarzım."

Hep koşuyor da bir yere varamıyor gibiyim...

Anlatsam şu derdimi küçücük çocuklara baya gülerler ama olsun belki iyi gelir...

Hepimiz kendi ördüğümüz duvarların ortasında kalan bir parça gökyüzüne bağladık umutlarımızı...

İnsanın tek sığınağının kendisi olması ne büyük yalnızlık...

Ne güzel bir alıntı: Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen kemiren yaralar. Kör Baykuş- Sadık Hidayet

Masmavi bir gökyüzü taşıyordu kalbinde ; Lakin içinde uçan kuşların kanatları kırıktı...

Bizi bu sessiz geceler mahvetti, hiçbir şeyin gönlümüzce olmayışına ağlatan bu geceler...

Bu benim ilk çok üzülüşüm değil ama, ilk defa nasıl geçeceğini hiç bilmiyorum...

Olmazı olur sandım, Yoruldu umutlarım...

Yeraltından Notlar Kitabında geçen bir cümleye göre; "Yemin ederim ki her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır." dediği yerdeyim...

Bir sürü renk varmış ama sadece siyahı görüyormuşum, cıvıl cıvıl sesler varmış ama sadece sessizliği duyuyormuşum, onlarca duygu varmış ama sadece acıyı hissediyormuşum gibi bir hayat...