นึกถึงตอนไปแดรี่ควีน ไปสั่งไอติมกับน้องสาว พนง.กดออเดอร์ไม่ครบเลยท้วง พนง.ทำเสียงเหวี่ยงใส่ จิ๊ปาก พูดว่า “แล้วเอาไรอีกป่ะ” น้องสาวเลยพูดเสียงดังว่า “อย่าวีนได้ป่ะ กินแบบจ่ายตัง ไม่ได้มาขอฟรี” พนง.เงียบกริ๊บ หลบตา เสียดายไม่ได้ขอชื่อพนง.ไว้ กับโทรคอมเพลน

เหมือนเป๊ะเรยนิ

หลักฐานยืนยันว่าคนไทยพูดไปเรื่อยจริงๆ

หงุดหงิดอะไรมารึป่าวคะ🥹

Otteri วัดอุโมงค์

ตัวอย่างการละเล่นอะไรแบบนี้: มาก่อนเปนพี่ มาทีหลังเปนน้อง มารายเปนนักร้อง มาบุนครองเปนห้าง ขอบคุนค่า

ฉันในวัย15 : ตอน26 เราต้องจริงจังกับชีวิตแน่เลย คงเป็นผู้ใหญ่ที่สุขุมนุ่มลึก ฉันในวัย26 : จู๋จระเข้ล่ะ!! /เซฟรูป

โปรดมาต่อยฉันที่ไทยเลนด์

ว่าจะไม่...

ไม่รู้อ่ะค่ะ แต่สำหรับเราเขาคือตัวท้อป เธอเอ้ยปิดตาก็ดูดีอยู่ล้ะ เปิดตาปุ๊ป จบเลยค่ะ หมายถึงชีวิตกุอ่ะจบ ไอ่เหี้ยทำไมพวกปิดหน้าปิดตามันโดนใจเราจังวะ

ร้อนสัสหมา

เป็นอีกคำที่เห็นในงานเขียนเยอะมาก คือบางทีก็อยากบรรยายให้เกิดภาพน่ารัก เช่น เด็กน้อยเคี้ยวขนมหงุบหงับ อะไรแบบนี้ แต่ความหมายช็อตฟีลมาก แย่มาก 5555555555555555555555555555555555555555555

Critical readingหดหมด งี้อีกหน่อยก็คงจะเหมือนมังงะแปลเถื่อนที่มันแปลยกดุ้นมาจากอิ๊งอ่ะ จากเสียงสั่นหงึกๆ แม่มแปลกระตุกๆ กระตุกๆเหี้ยไรล่ะไม่มีเสียงเอฟเฟคในหัวเลยเหรอ จะใช้ชีวิตกันอย่างนั้นกันเหรอ อย่าให้วงการเขียนมันอยู่ใต้ตีนสังคมไปกว่านี้เลยครับพี่

j ถ้าอาการไม่ดีขึ้น หรือยังมีความกลัวหลงเหลืออยู่ เราแนะนำให้ไปพบจิตแพทย์ หรือ นักจิตวิทยา จะดีที่สุดค่ะ รักษาให้ตรงจุด เพราะถ้าปล่อยไว้ อาจจะเป็นอันตรายต่อสภาพจิตใจค่ะ