در طول زندگی‌ام به‌طرز عجیبی دائم انتظار چنین جنگی رو می‌کشیدم و فکر می‌کردم که اگر رخ بده؛ آمادگی‌اش رو دارم امّا وقتی اتفاق افتاد هم‌چون «گوشتی روی زمین افتاده» و منتظر بمبی بودم تا شرحه‌شرحه‌اش کند و بعد گریۀ چند کودک و خانواده را برای پاره‌هایم می‌خیالیدم.

چشمانم را می‌بندم وُ دنیا به آنی می‌میرد پلک وَر می‌کشم وُ همهْ زاده می‌شود باز. (فکر می‌کنم که ساخته‌ام در سَر تو را) وَشت می‌کنند ستارگانِ لاژوردگون وُ سرخ‌سار سیه‌ساریْ بختک‌اش دَر می‌تازد: چشمانم را می‌بندم وُ دنیا به آنی می‌میرد —از «چامۀ دختِ دیوانه»، سیلویا پلات

تا دیگربار جنگ نشده و جنگنده‌های اسراییلی بر آسمانِ ایران آزادانه کَژوُراست نرفتند، «باد برمی‌خیزد» یا "The wind rises" از میازاکی رو تماشا کنید.

تصور بر آن‌ست که اسلام و فقه‌اش به‌شکل جدی «زن» را از خواندنِ نوع‌هایی از موسیقی بازداشتند امّا احتمالاً اولین رگه‌های محدودیت گذاشتن بر زن در آوازخوانی، به حزقیال، جاثلیقِ تیسفون برمی‌گردد: «از این پس، مسیحیان دخترانشان را نگذارند که موسیقیِ دنیوی بیاموزند.» —قانون ۳۷ام شورایی

«زیبای‌روزی هستی چو اولین روزی که دیدمت شَبغَمی هستی چو آن شب که رفتی وُ [شب] به‌سردی می‌رود.» —پِرِور

مرا می‌بینی؟ می‌بینی که یادم نرفته نغمه‌ای که برایم خواندی وُ یاد می‌آوَردمْ ما را آن نغمه عاشقم بودی وُ بودم عاشقت تمامش کردیم عاشقت بودم وُ بودی عاشقم اما زندگی فصل می‌کندشان عُشاق را آرام وُ آرام. ـــ‌ژاک پِرِور

هر چیز را هنگامه‌ای‌ست و برای هر مقصودیْ بزیرِ عرش، زمانی: زمانی برای زاده‌شدن و زمانی برای مُردن؛ زمانی برای گریستن و زمانی برای خنده؛ زمانی برای ماتَم و زمانی برای وَشت؛ زمانی برای پراکندنِ خَرسنگ‌ها و زمانی برای دوسیدن‌شان؛ زمانی برای آغوشیدن و زمانی برای نیاغوشیدن. ـــ‌جامعه

زِ ما هیچ نماند، اثر ما رازی‌ست پر اَسرار، آدمی، شَبَحی‌ست سرگردان، گُذَرد در شبِ تار، بی‌نشانْ زِ سایه‌اش [که فِتاده] به دیوارِ روزْگار. ـــ‌برگ‌های خزان، ویکتورهوگو

در تمام گفتارم، در همۀ زبانم با تو، از همان آغاز، بن‌مایه‌ای از سُکوت حضور داشت. این را نه برای آن می‌گویم که خود را ملامت کنم، و نه برای آن‌که بار را از دوشِ کسی بردارم. همین رنجی که نوشتنِ این واژه‌ها برایم دارد، آرامشی به من می‌بخشد، ورای هر قضاوتی. ـــ‌از نامۀ آلتوسر

این‌که گروهی از فعالانِ ــ عمدتاً راست‌گرا ــ سعی بر پنهان‌کردنِ وجهۀ نژادپرستیِ اکثر ایرانیان، دارند هم در نوع خودش بی‌بدیله.

تمام آن شعرهایی که می‌توانستم بسرایَم، و در خود خفه‌شان کردم ــ از ناتوانی، یا از دل‌بستگی به نثر ــ اکنون ناگهان برمی‌خیزند، طلبِ حقِ زیستن می‌کنند، فریاد اعتراض سر می‌دهند و مرا در خود غرق می‌کنند. ــــ‌یادداشت‌ها، سیوران، ۲۶ژوئن ۱۹۵۷

«هرجا که هستی، آه، بَر من تَرحُم کُنْ کُنَم آرام؛ وَ اگر نَتْوانم بینَمَت کامل لااَقَل دَمی آر دَمِ دیدِگانَم سایه‌سارْ [چِهرِ] زیبایَت به رؤیایَم» ــــ‌شینِ دهم، شین‌ها، کوچانوفسکی

تاس شدم، این‌قدر خندیدم.

من بانک هم می‌رم، مدارک‌ام رو یادم می‌ره بردارم. چه برسد به مدارک لازم شوهر، آی کامو.

مرد درازکشیده بود، لبخندی ناشیانه زد و برق از چشمان‌اش جهید. زن حس کرد همۀ عشق‌اش به‌یک‌باره به گلوگاه‌اش هجوم آورد و بغض شد و سپس ترکید. بر لب‌هایش افتاد و گریه را میان چهره‌هایشان فشرد. در دهانِ مرد می‌گریست و مَرد، درین لب‌های شور، همۀ تلخیِ عشق‌شان را با دندان جوید. ـــ‌کامو

ای دهانِ تو ــ شَهوان من ــ ای شهدِ من، دوست‌ات دارم. ای یگانه‌نگاهِ ستاره‌زده، دوست‌ات دارم. ای دست‌ها، که شیفتۀ تکان‌های‌شان‌ام، دوست‌تان دارم. ای بینی، چُنان اشرافی و خاصّ، دوست‌ات دارم. ای خَرامِ موج‌زن و رقاص، دوست‌ات دارم. —Mon très cher petit Lou je t’aime, G. Apollinaire

خان‌ننه‌جانم، چه می‌شد دوبـاره پیدایت می‌کردم دوباره رویِ پاهات می‌اُفتادم وُ گریه می‌کردم دَستْ ریسمان کَرده وُ دورِ پاهات حلقه می‌کردم تا دیگر نتوانی بروی. ــــ‌از خان‌ننه، شهریار

یا لِلعَجَب از نرگسی کَز خود پَرَستی در صحنِ گُل گردن میَفرازد به بُستان! حیرت چرا؟ چشم تو می‌بیند زِ مَستی دیدارِ زیبای تو در مِرآتِ انسان. ــــ‌محمّد بن عربی، ترگویۀ بيژن الهی

حتی رگه‌های شیرینی از اندوه نیز مرا به گریه وا می‌داره. حال که دیگر اشکی هم ندارم. چگونه هجمیدم و چگونه تابش آوردم، و چه‌گونه زخمیْ بازگشتم، تا بدانم، که ما همسانیم ــ همۀ ما دیوانگان ــ وگر هر روز نیز چنین گردِ هم آییم، باز این زندگانی جز زندانی نیست، برای تنهایی. —Gumppenberg

عه من.