امیدارو کشتن پی آرزویی؟؟

توی یک مارپله بزرگ گیر کردیم؛ هر روز یه پله عقب‌تریم!

ظاهرا مشکل تابستون نبود. من بودم.

من هر روز جلوی آینه به خودم: بسه دیگه! وقتشه واقعا جدی بزرگ شی.

می‌گفت اشکالی نداره اگه از اول تنها باشی؛ بهش عادت می‌کنی. اما تنها بودن بعد از اینکه با کسی باشی، چیزی نیست که بخوای دوبار تجربه کنی.

امید همیشه شکل نور نیست عزیزم. گاهی یه گرمای کم‌‌جونه؛ مثل ها کردن روی دستای سردت وسط سرمای زمستون.

برای من احساسی خنثی به جا مانده، از روزهایی که پشت سر گذاشته‌ام. حس و حالم شبیه هیچ است. نه میل، نه شوق و نه هیچ چیز دیگری.

بعضی اوقات خطرناک‌ترین جایی که میتونم باشم تو فکره، تنها با مغزم!

نمی‌دونم زنده‌ام یا نه؛ آدمی که دیگه از هیچی لذت نمی‌بره زندست؟

باید روراست باشی با خودت و قبول کنی که خبری نیست.

مثل گوزنی که شاخش تو شاخه‌ها گیر کرده.

به آدم‌ها که زیاد تکیه کنی تبدیل میشن به پرتگاه.

حسِ واقعی بودن از همه چیز رفته، دیگه هیچ چیز اون عمق و حالِ قبل رو نداره.!

هر چقدر هم که از خودت فرار کرده باشی در نهایت، از همه به خودت برمی‌گردی.

گاهی دیگه از پس قانع کردن خودم برنمیام؛ اینکه هیچی دائمی نیست، می‌گذره، شب تموم می‌شه، زندگی رنگ می‌گیره، نور می‌تابه. می‌گن زندگی همون‌قدر که می‌سازه، ویرون هم می‌کنه. این روزها اما من فقط دارم ویرونه می‌بینم عزیزم.

یه جورایی توی یه عالمه ابهام و سؤال گم شدم، نمیدونم چی از خودم میخوام.

دارم پیر می‌شم توی انتظار فردای بهتر.

کاش بتونم از حالت بقا خارج‌شم.

سلام خودم وقت‌بخیر٫ ازت عذرخواهی می‌کنم بابت اِتفاقات پیش آمده. مشغول بررسی مشکلات و ارائه پشتیبانی هستیم. منتظر بمانید.

اون شور و اشتیاقی که همیشه داشتم، یهویی رفت، و هیچوقت برنگشت.