گیلانم، بارون میاد، زیر بارون قدم زدم، پس امشب خوشحالم. 💆🏻‍♀️🧜🏻‍♀️🎀💕

به این صورت که حتی چشمامم میخندید. 🎀🧜🏻‍♀️

کنار دریا بودم، دوتا دختر ۱۴-۱۵ ساله رد شدن و شنیدم داشتن در مورد لاولایفشون صحبت میکردن. منم تمرکز کرده بودم بیسکوییتو چند ثانیه نگه دارم که تو چای سقوط نکنه. :)))

از مسیرهای طولانی خوشم میاد، چون میتونم کل مسیرو با گوش کردن به آهنگام بگذرونم. 💆🏻‍♀️

وقتی دوستم اس‌ام‌اس میده میگه آنلاین شو/ تلتو چک کن، یعنی داستان.

پس این برف ما چیشد؟ من هنوز آدم‌برفی درست نکردم. :((((

خواهرزاده‌ی کوچولوی دوستم ویس داده میگه سلام مونیا، چطوری سیسی؛ ملوووس. 😭😭😭💕💕💕🎀🎀🎀🎀🎀🧜🏻‍♀️🧜🏻‍♀️🧜🏻‍♀️🧜🏻‍♀️🧜🏻‍♀️🫂🫂🫂🫂🫂✨️✨️✨️✨️✨️

نه امیدی مونده و نه انگیزه‌ای...

این سرگیجه این وسط چی میگه... ولمم نمیکنه.

حیف از جوونی از دست رفته‌مون.

بریم که سهمیه گریه امشبو داشته باشیم.

وقتی روزهای سخت گذشت، یادت نرود چطور دوام آوردی و چگونه میان هر طوفان ایستادی. ✨️

زمان خوبی نبود، برای بودن تو این دنیا.

جوونیمون صرف دووم آوردن شد، نه زندگی.

چه جاهایی در دنیا هست و من در چه منجلابی دست و پا می‌زنم...

دردناک‌ترین چیز آن است که انسان حقش را آرزو کند.

ما زنده‌هایی هستیم که چیزی ازمون باقی نمونده.

درد با من است بخشی از من شده و با او زندگی می کنم در میان تلاطمی بی‌پایان میان درد و درد و درد می‌گذرانم و روزهای سپید خواهند آمد اما به خون دل.

من این روزها برای هرچیز هزاربار گریستم؛ برای وطنم، خانواده‌ام، زندگی‌ام، آینده‌ام، هم‌وطنم هم‌وطنم هم‌وطنم....

زمستان امسال، یک سردخانه‌ی عمومی به وسعت وطن بود.