فکر میکردم رفاقت رسم مردیه ولی مرامو یاد گرفتم از یه زن مشتی خانوم مورفین، آرامبخش

ما هر چه را که باید از است داده باشیم، از دست داده‌ایم... ما بی چراغ به راه افتاده‌ایم #سربازی_اجباری

هیچکس یک مرد جنگی را دوست ندارد مگر زمانی که دشمن، پشت دروازه شهر باشد...

درختان پادگان جوانه کرده غم دوری مادر مرا دیوانه کرده

نمیدونی چقدر لازمت دارم رو ماهِ تو و یه چای معمولی تو اراده کن برات پا بچسبونیم بدهکار مهربونیتم... #مامان #اجباری

سگ باشی سرباز نباشی

روانی درونتونو آزاد کنید این ملت لیاقت خوب بودن ندارن

امشب کارهای زیادی دارم باید حافظه ام را سلاخی ، روحم را منجمد، و سپس بیاموزم که دوباره باید زندگی کنم...

پارسال این موقع اصفهان مسافرت بودم اما الان اینجا سرباز ...

مثل آ.ث‌میلان بودی برایم از تو برایم فقط خاطره‌هایت باقی ماند

یک ذره وفا را به دو عالم نفروشیم ...

ای کاش دو نفر بودم یکی میموند پیش مامانمو یکی میرفت پی زندگیش یکی نگاه مامانم میکردو یکی پول درمیاورد کاش دو نفر بودم یکی عمرشو میداد به تو یکی جون میکند برای سلامتیت...

از کسی که به شما بی‌رحمی آموخت تشکر کنید؛ سپس سیلی محکمی به او بزنید تا بداند دَرسِتان را به خوبی آموخته‌اید

زندگی تنها برای کسانی قابل تحمل است که ذاتاً سبکسرند، کسانی که چیزی را به یاد نمی‌آورند.

تا نای نالیدن داریم و تا آنجا که توان داریم تولدی نخواهد بود! راه آنجا آغاز می‌شود که ما به پایان می‌رسیم...

به درک که هیچی سرجاش نیست..‌ مامان خونَس..

نتونستیم سر شونه بابامون بذاریم نه بخاطر اینکه مادرمون ناراحت نشه نتونستیم دردمونو بگیم... ما خودمونو بزرگ کردیم خودمونو کشتیم.. همه چیزم دفن کردیم روش چندتا گل گذاشتیم..

شاید اولین جایی که دیدمت نبوده تهران تنه به تنه شده باشیم تو بازار شام شاید تو جنگ جهانی لای سربازا بدرقم کردی از پنجره قطار شاید اولین قرارمون نبوده رو زمین یجایی دیدمت که موهات بور بود ولی چشم ابرو مشکی خیلی خوشگلتری... جهان بعدی قول بده پشت منی حتی اگه زبون همو نشد بفهمیم...

میخوام شل کنم نجنگم زیاد ولی باز یچیزی میبینم لجم در میاد یوقتاییم اروم نمیشی هی اسیر زخم یه ناخونده میشی...

مثل یک موسیقی زیبا در تاکسی بودی ... نصفه گوش دادم کمی از آن در خاطرم ماند و تا ابد آن را پیدا نکردم