"حالِ مرا هر کس که می‌پرسد بگو خوب است اشکش روان، اندوه جاری، زخم‌ها کاری‌ست" حسین دهلوی

از عصر دوباره دچار اندوه عمیقی شدم🥺 به بچه‌های زیرِ بیست ساله‌ی سرشار از رویا و آرزویی فکر می‌کنم که می‌تونستن فرزند من باشن اما حالا دیگه هیچ‌کدومشون بین ما نیستن؛ اونوقت منِ خسته‌ی از دنیا بریده که دلم می‌خواد هزار سال بخوابم، هنوز دارم نفس می‌کشم😔

"در مقطع حساس کنونی" دقیقاً همون عبارتیه که قدرتِ مستقر سال‌هاست داره تلاش می‌کنه ما رو با اون تهدید و وادار به سکوت کنه پس برای اینکه شبیه چیزی نشیم که باهاش مخالفیم، #از_دموکراسی_بگو

یک ماه پیش، این موقع، ما ۱۰ سال جوون‌تر بودیم ...

بختت ایرانی! که هم‌زمان که عزادار خون‌های ریخته‌ شده بر زمین هستی، باید نگران جان‌های جوانِ در بند هم باشی😔

پ.ف.ی.و.ز الان چه وقت جشن و آتیش‌بازیه؟😡

خدا ایران و مردمش را حفظ کناد.

روزی چند بار از درد شدیدی که تو ناحیه فک احساس می‌کنم، متوجه می‌شم که داشتم دندونامو رو هم فشار می‌دادم، بدون اینکه اصلا حواسم باشه. واقعا نمی‌دونم چطوری می‌تونم از این عادت بدی که تو این یک ماه اخیر پیدا کردم، رها بشم.

#از_دموکراسی_بگو تا بدانند ما نه فقط با دیکتاتور، که اساساً با دیکتاتوری مخالفیم.

بعد نزدیک به ده شب بی‌خوابی، بالاخره دیشب بیهوش شدم و تونستم چند ساعت بخوابم. اما چه خوابی😔 تا خودِ صبح داشتم دنبالِ کِشتیِ گمشده‌م (چه‌ باکلاس!😎) تو دریاها و اقیانوس‌ها می‌گشتم و گریه می‌کردم ...

"این سینه نیست؛ مرکز اجماع دردهاست ..."

یک ماه بی‌خبری مطلق😔

"تاریخ تعداد مردگانش را رُند می‌کند هزار و یک نفر تبدیل می‌شود به هزار نفر گویی آن یک نفر هرگز وجود نداشته است؛ یک جنینِ خیالی یک گهوارهٔ خالی" ویسواوا شیمبورسکا ترجمه‌ی ملیحه بهارلو

مات و مبهوتیم از این کابوسِ وحشتناکِ بی‌پایان از داغِ ۲۰۰ آینده‌ای که زیر خاک رفت، ضجه و فریاد بزنیم‌ یا از اندوه و نگرانی برای هم‌سن‌وسالای در بندشون؟

"زنده اما حسرتِ زادن در او مرده اما میلِ جان دادن در او" فروغ

آخه من چطوری به همکارم بفهمونم که من این روزا با ته‌مونده‌ی انرژیم دارم میام سر کار و واقعا حوصله‌ی شنیدن اینکه امروز صبح راننده تاکسی چی گفت یا دیروز تو مراسمِ تولدِ شوهرش چی گذشت رو ندارم؟😏

"یک نِیِستان ناله در هر استخوان داریم ما ..."

اندوهی تاریک مرا از هم می‌درَد ...