"Bana neden verdi ki o zaman?" Ona değil, kendime sormuştum aslında. "Seviyor dedik ya," diyerek terslemişti beni. "Seviyor çünkü seni."

"Neler yaptın bugün?" diye sordu ağzındaki lokmayı yutmadan konuşarak. Şunu başka biri yapsa net bir şekilde öğürerek tuvalete koşardım ama o yapınca bir şey oldu, onu izlemek istedim sadece. Allah kahretsin her şeyi, evet, bir kez daha.

"Unutmayacaksan bile bitir." "İstemiyorum ki," diyerek yanıtlayıp elindeki sigara izmaritini yere atarak ayağının altında ezdi. "Sadece onu görmek isterken nasıl bitireyim?"

"Düğme formunda olan bu kalpler, aslında birer palto askısı. Kimi seviyorsan ona bürünürsün çünkü. Haberleri yok sadece." "Neyden?" "Düğme kalplerinin birer palto askısından ibaret olduğundan."

"Gitmeyi bu kadar çok istiyorsan git," dedi bana bakarak. "Engel olmaya çalışmayacağım." Bana bakınca istemsiz oluyormuş gibi gülümseyiverdi. "Ama eğer gidersen bu sefer ben de gideceğim."

"Bıraktığın anılarla sanki hâlâ oradaymışsın gibi yaşayabileceğimi düşündüm lâkin belli ki yapamayacağım bunu çünkü yıllardır boynumda olan kolye ilk kez onu taktım diye canımı yakıyor."

"Taehyung," dedim yüzüne bakarak. "Alnımda iştah açıcı falan mı yazıyor benim? Ne alaka benimle?" "Bildiğin şeyleri sorma," diyerek pizza kutularından birini önüne çekti. "Sensiz yemek istemedim işte."

"Ne?" dedim kaşlarımı kaldırarak. "Ben senin de bulunduğun yerlerde sen olmadan yaşayabileceğimi sanmıyorum. Kolyeyi bana vermeden önce bunu yapabileceğimden emindim fakat şimdi öyle hissetmiyorum, kalbim ağrıyor.

"Aranızda olay şeyi, artık o şey her neyse, insanların ne düşündüğünün önünde tutmayı öğren; başkalarının hassasiyetlerinin ardına atma hiçbir şeyi."

"Duygularımı inkâr ediyorsun." dedi dolu gözleriyle yüzüme bakarken. "Neden inanmıyorsun seni sevdiğime?"

"Benim sana getirdiğim kıyafetlerim öyle çok da fazla değiller. Gidene kadar idare edecek bir şeyler alsam fena olmaz." "Benimkiler var ya işte," dedi bana bakarak. "Senin sonuçta," dedim derdimi anlatmaya çalışarak. "Yani senin de aynı zaman da" diyerek kalp krizi geçirtti bana.

"Jeongguk," dedi kahkaha atarak. "Çok tatlısın, neden?" "Taehyung," dedim onun zıttı bir ses tonuyla. "Beni bu kadar sevmeni taşıyamıyorum ben."

En frekanssız yerde bile şayet onunla birlikteysem yeryüzündeki her şey şarkı söylüyormuş gibi hissedermişim, sessizliği bile benimle konuşurmuş gibi gelmişti o an için.

"Başkalarının kıyafetlerini giyerken rahat hissetmiyorum. Sonuçta üstüne bir şey dökülebilir, bir yere takılabilir.." "Bunlar onları ben giyerken de olabilir," dedi lafımı bölerek. "Herhangi bir kumaş parçasının senden daha değerli olduğunu düşündüren ne sana?"

"Dinlemek istediğin bir şey varsa açabilirsin" demişti göz ucuyla bana bakarak. O esnada gülümsediği için mi yoksa kafayı yediğim için mi, ne için olduğunu yemin ederim ki bilmiyorum, sadece onu dinlemek istediğimi fark ettim. Üstelik konuşmasını vesairesini de değil, dümdüz onu.

"Jeongguk," dedi biraz sonra. "Efendim?" dedim. "Sana sarılabilir miyim?" Ağlamaklı çıkan sesini duyunca dünyadaki tüm sarılmalar senin olsun, diyerek saçlarını okşayasım geldi.

"Üzgün müsün?" diye sordum ona. "Biraz," dedi dürüstçe. "Geçecek," dedim üzerimdekinin neyin öz güveni olduğunu bilmeyerek. "Hepsi geçecek bir gün."

"Başkaları kıyafetlerini giyince tiksiniyor musun?" "Başkalarıyla kıyafetlerimi paylaşmıyorum, yani tiksinip tiksinmediğimi bilmiyorum. Giymeyecek olmamın sebebi tiksinti değil, kokunun çıkacak olma gerçeği. Eğer ben giyersem kokusu gider, saklayacaktım o yüzden."

"Tek yaşamayı sevdiğini sanıyordum." "Hâlâ seviyorum," dedi gözünü bile kırpmadan. "Ama herkesin birtakım istisnaları olur." "İstisna?" diyerek kaşlarını kaldırdı hemen. "Bu arkadaşın senin için istisna yani öyle mi? Uzun süredir tanışıyorsunuz o halde." "Öyle."

"Kremalı makarnayı?" "Senin yaptığın her şeyi severim ben, dedi az önce benim yaslandığım tezgaha yaslanıp beni izlemeye başlayarak.