kalmak için verdiğin çabayı, geri döneceğinin garantisi olarak görürler hep.

sen benden, gözüm kapalı sırtımı bir duvara yaslamanın, şüphe uyandırmayan rahatlığını çaldın. bundan sonra, kale olsa da ardımda bir önemi yok.

sen benden, uçurumun kenarında sırtıma dokunan ele güvenebilme umudunu çaldın. şimdi, kırk düğümle bağlı olsam da düşmekten korkacağım.

herkes kendi savaşını verir , dışarıdan belli olmaz.

sevilmediğin bir yürekte kim vurduya gitmene değdi mi

eli kapı olanı zorlamayın , korkağı’da savaşa çağırmayın

“Bazı insanlar sevgiyi kaldıramaz.”

yürümeye ikna edip yol ortasında öylece bıraktığınız herkesin gölgesi başka yollarda önünüze düşecek. dünya birazda bu yüzden yuvarlaktır

seni savunduğum herkese büyük bir utancım var bana bıraktığın tek şey bu .

oturduğun bir masada aşktan bahsedildiğinde, kimsenin senin kadar çok sevilmediğini fark edeceksin. sevilmiş olmak insanı üzer mi? seni üzecek.

beklemediğim ihanetine sustuklarım. ve suratına tüküremediğim, ağzı bozuk kelimelerim var.

saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi

ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi

tam pes etmek üzere olduğum bir gecede , kafamın içinde verdiğim savaşı zor da olsa kazandım. o gecenin sabahında ben çıktım ama içimdeki kimseyi sağ bırakmadım.

üstümde cenabet bir peygamberin duası var.

Yokluğun o kadar büyüdü ki yerini dolduracak hiçbir his yok. Özlemek bazen, sabaha karşı dört gibi tavanı izlerken, karşına geçip insanla dalga geçiyor.

sen yinede bir şey olursa ilk beni ara ,onlar cesaretini topluyana kadar ben seni eve bırakmış olurum.