از ۱۶ دی نتونسته بودم پام رو از خونه بیرون بذارم، تا دیروز. همه‌چیز مثل قبل بود و هیچ‌چیز مثل قبل نبود. شهر تقلیدی شده از گذشته‌ش و شهروند بودن آدماش از روی عادت. یه تظاهر جمعی. فرق هست بین خیابونی که خونی روش ریخته نشده و خیابونی که رد خون رو ازش پاک کردن.

Onrie Radovic (Australian, 1985) - Refuge (2025)

مثلا تمام چیزی که از اپستین توی‌ مغزم جریان داره اینه که «آدم بدیه». مغزم بیش‌تر از این نتونسته ظرفیت بذاره کنار براش. همونم قطعی وصلی داره.

شعله‌ی خالی گاز رو روشن کردم به جای اونی که روش تابه بود و موقع ریختن غذا به‌ جای بشقاب توی یه قابلمه دیگه ریختمش. فقط منتظرم شب شه تا بخوابم.

چند شبیه که سرم رو اون سمت تخت میذارم که زیر پنجره‌ست. نه چون که دیگه خیالم جمعه خطری ازسمتش تهدیدم نمیکنه و نه چون زندگی دیگه برام ارزش محافظت از خطر احتمالی نداره؛ فقط به خاطر ‌اینکه ۲متر نزدیکتر بودن به نسیم و بارون، زنده بودن رو جوری برام ملموس‌تر‌ میکنه که پنجره مهم نباشه.

یه روز این که امضای خمینی پشت کارت ملی‌هامون خورده رو نقد می‌کنیم، یه روزِ دیگه می‌رن امضای یکی‌ دیگه رو روی دستشون تتو می‌کنن. به جای دنبال ولی بودن چرا فکر نمی‌کنین که خودتون کافی‌این؟

با استاندارد پایین و بخورنمیر که شروع کنی، بعدش فقط می‌تونی پایین‌تر بری. تهش می‌بینی هیچ چیز معناداری برای تعریف کردنت نمونده. هیچ اصول و معیاری نداری که براش بایستی. غصه‌م می‌گیره از این وضعی که ساختین.

متاسفانه خیلیا اسمی از #ساغر_سیف‌اللهی_فرد نشنیده بودن. ساغر ۲۳ ساله و عاشق ادبیات و شعر بود و کانال تلگرامی و اینستاگرامش هم در دسترسه. نذاریم جاویدنام‌ها برامون فقط اسم و عدد بشن. باید روایت‌گر داستان زندگیشون باشیم. روایت‌گر همین ذوق‌ها و دلبستگی‌هاشون.

فکر کن نیویورک باشی و کاری بهتر از رفتن پیش شرق‌زده پیدا نکنی. قدرت دیاسپورا.

برای ولنتاین عراقچی و ویتکاف می‌شینن رو به روی هم، وزیر خارجه عمان صندلی کناری.

فکر می‌کنم فقط ۳ ۴ تا ویدیو از خونواده‌ها رو تونسته‌م با صدا ببینم. می‌دونم ماکسیمم توانم همون دیدن تصویر و خوندن متنشونه.