kardeşim benim için mercan halhal ve bileklik yapmış. inanılmaz mutlu oldum çünkü sevgiyle yapılan şeylerin enerjisi başka oluyor. ben de böyle şeyler yapayım diyorum. hem kafamı dağıtırım hem de onun beni mutlu ettiği gibi sevdiklerimi mutlu ederim. hatta sizin için de yaparım

portakal çok suluymuş. daha keserken bileklerime kadar aktı. ısırdım, yüzüme fışkırdı. ağzıma bütün attım, bu sefer suyu çeneme kadar aktı. her yerim yapış yapış. portakal yediğimi anladım

ben de beynimin ikna olduğu o gerçeklik hissini yaşamak istiyorum. o duyguyu derinden tatmam gerek. çok acil. çünkü bu bir ihtiyaç meselesi

2026'dan tek beklentim, içimdeki fırtınaların artık dinmesi... ve zamanın, sisin ardında saklı duran hakikati sonunda görünür kılması.

son üç gecedir hz. isa rüyalarımda. sanırım zihnim bu konuyla fazlasıyla meşgul; gündüz düşüncelerimde, gece ise rüyalarımda. sanıki bir şey anlatmak istiyor ama fazla puslu. uyandığımda geriye sadece bir his kalıyor. hatırlamıyorum.

"tutumları bana acı verir oldu artık, gündüz dinlenemiyor, gece uyuyamıyorum; yok edeceğim (onları), son vereceğim yaptıklarına, ta ki sessizlik sağlansın ve uyuyabilelim!" tanrı'nın sınırlarını zorlamayın, aksi halde sukunet arzusu, yok edişi doğurur.

kitab-ı akdes'te iran hakkında yazılmış şöyle bir şey okumuştum

artık hafifliği kaldıramayan bir ruha dönüştün neşeli melodiler, hafif romanlar, yüzeysel insanlar.. hepsi dayanılmaz derecede yapay,boş ve çocuksu çünkü sen, hayatın yüzeyinde değil, derinliğinde dolaşan hakikatlerle hemhalsin üzgünüm... bu, derinleşen ruhunun kaçınılmaz gölgesi

meğer sarhoşluk kadehte değilmiş; bir sözle benlik dağılabiliyor, bir sesle ruh yerini bulabiliyor, insan kendinden taşıp ona doğru eksilebiliyormuş...

dinlediğim bir videoda "din değiştirmek günah mı" diye çok tatlı, çok masum bi soru duydum. sonra "incil'de neden dünyanın şekli yazmıyor tanrı bunu bilmiyor mu?" diye bi soru daha. itiraf ediyorum, biraz güldüm. ama benimki de masumcaydı

şeytanın hüküm sürdüğü bu karanlık dünyaya çocuk getirilmemeli.

balığı öyle çok seviyorum ki, bir buçuk yıl boyunca her gün aynı iştahla yedim, bir gün bile bıkmadan. uzun bir aradan sonra bugün yine aşkla yedim. bir gün sevgilim olursa balık sevmiyorum dicem. allah muhafaza, adam beni balık yerken görse kesin terk eder. bu riski göze alamam.

sekiz- on yıl önce ben de kitaplara böyle izler bırakıyormuşum.

The Turin shroud, brought to life by AI

bu diziye yeni başladım. gerçekten çok iyiymiş, beklediğimden daha etkileyici.

kaçımız bu şekilde düşündük acaba?