stalkladığımız biri bile yok kafa rahatlığını siz düşünün just tweet atıyoruz tweet kaydırıyoruz that’s it

spotify öğrenciden bireysele geçiş yaptığım gün anlamıştım bir şeylerin boka sardığını

şu kahve denen harikulade şey olmasa ne yapardım bilmiyorum. iyi ki var. harbiden ya olmasaydı tövbest…

aşk dediğin şey bazen akşam karanlığında market dönüşü iki paket tuvalet kağıdı taşımaktır.

dinleyin sadece başka bir şey demiyorum. kitap okurken, uykuya dalarken bir süre burada olacağız…

yağmur yağarken okunan kitabın, dinlenen şarkının, içilen kahvenin, bakılan resmin tadı daha bir hoş oluyor. bunun da kendince paha biçilmez tarafı var.

sen kendini kimlerle mukayese ediyorsun kadıköy

annemin aldığı şeye bakın.. sabahları kahve içerken benmişim. haklı da yani, ne diyebilirim ki. uyandıktan sonraki bir iki saat muhatap olmazsanız sevinirim.

insanım, hayalleri olan basit bi’ insanım.

şimdi düşününce birlikte gülebilmek ne kadar kıymetli bir şey. aynı şeylere gülmek. birbirine gülmek. beraber gülmek. birbirini güldürmek. gülmek çok lüks bir şey.

50 tl ye 3 aylık mubi üyeliği alıp unutan enayi, evet benim.

Beyoğlu’nda ev tutmaktan önce başka bir manifestim var: şu manzarayı gören biriyle yakın arkadaş olmak.

bana ait olmadığı halde sahiplendiğim şeyler: beyoğlu üsküdar-karaköy vapuru dolu kadehi ters tut edinburgh

dizi yeterince konuşuldu şimdi biraz da müziklerini konuşalım çünkü konuşulması gerekiyor.

Only Beyoğlu can judge me işte o kadar

birbirinize ne ara ısındığınızı bile fark etmediğiniz kadar doğal gelişen bir yakınlık en sahici olandır, şahsi fikrim. (ilişki talebiniz sağlanmayacaktır)

itiraf saati: 6 ay sonra 24 oluyorum hiç ıssız adam izlemedim shame on you yani

herkes de kamerayı açıp bıdı bıdı bir şeyler anlatır oldu. vallahi billahi bezdim artık sosyal medyanın evrildiği noktadan. yetmedi doyamadılar ya. banane senin alt komşunla yaşadığın problemlerden ya. ne çok anlatacak şeyleriniz var, git suya anlat off sinir bastı