เสียงขีดเขียนดังคลอไปกับเสียงเพลงยุคเก่าตามความชอบและอายุของผู้ฟัง ตอนนี้เป็นเวลาการทำงานนอกเหนือจากการดูแลคนไข้ผู้ต้องการความช่วยเหลือ นอกจากงานชายชราก็ไม่ต้องไปหมกมุ่นกับสิ่งอื่นมากมาย แต่เมื่อดินสอร่วงหลนลงสู่พื้นห้องก็ทำให้สมาธิหดหายยิ่งเมือสายตาจับจ้องไปที่หน้าต่าง

⠀ “ เอาตรงๆนะ ฉันหิว ฉันไม่อยากอ่านวิจัย ” มาร์ชเมลโลว์สีขาวในโหลถูกนักโบราณคดีสาวหยิบขึ้นยัดใส่ปากอย่างไม่รีรอ ว่ากันว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้องใช่ไหม งั้นทัพของเลย์ลาคงเดินไม่ได้เพราะท้องเธอว่างเหลือเกิน ซึ่งมันส่งผลให้สมองตื้ออ่านอะไรไม่เข้าหัวด้วย ⠀

⠀ ⠀ ⠀ ⠀ " เฮ้ สวัสดี ผู้หลงทาง ? ว่าไปนั่น ไม่ได้คุยกับทุกคนซะนาน วันนี้ว่างจากงานเลยอยากแวะแสดงความขอบคุณสำหรับผู้ติดตามหลังร้อย แบบว่า ไชโย ! แฮะๆ ดีใจจนยิ้มแก้มไม่หุบเชียวน่ะ — เรียกว่าแม้ไม่ค่อยเข้ามาแต่ดีใจที่ยังมีคนคอยติดตามกัน ขอบคุณมาก " ⠀ ⠀ ⠀ ⠀

เจคกลับมาแล้ว เขาจับจ้องใบหน้าของตัวเองในกระจก ค่อยๆขยับยิ้มออกมาจนเกือบจะคล้ายสตีเว่น แต่ก็ได้แค่ ‘ คล้าย ’ แววตาสองสีของเขาช่างดูไม่เหมือนชายคนนั้นเอาเสียเลย

ทุกคนครับ เราจะได้ดู more fun stuff กันแล้ว!!!

⠀            [  𝐒𝐎𝐋𝐎 𝐑𝐎𝐋𝐄 𝐏𝐋𝐀𝐘  ] 📍𝗟𝗼𝘀 𝗔𝗻𝗴𝗲𝗹𝗲𝘀.              🗓 15/08/2022 วันนี้เป็นวันเป็นวันพักผ่อน แถมลาน่าเพื่อนรักของฉันโทรนัดฉันออกไปข้างนอกด้วย แน่นอนฉันตอบตกลงแบบไม่ต้องคิดอะไรเลย ก็อีกคนเอ่ยปากชวนแถมฉันว่างด้วย _

ไม่ ไม่ถึงขนาดนั้น นายต่างหากที่เก่งน่ะ มาร์ก... แล้วก็ขอบใจนะ พวก — แต่ตอนนี้นายดูตื่นเต้นกว่าฉันไปแล้วประมาณร้อยเปอร์เซ็นต์ได้

⠀ ⠀ ⠀ ⠀ สตีเว่นสาบานได้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะเอารถของเจคมาขับ ! แต่มันเป็นสถานการณ์บังคับ มาร์กก็รู้ ว่าเขาขับรถไม่เป็น — โอเค ถึงเริ่มแรกรถมันจะดูสวย แต่ขับมาสักพักสภาพมันก็ เอ่อ จะเรียกว่าไม่เหลือชิ้นดีก็ไม่ได้ดูแย่ขนาดนั้น ? ⠀ ⠀ ⠀ ⠀

⠀ ว้าว แต่อย่างน้อยนายก็ยอมรับมัน หมายถึงเรื่องที่ตื่นเต้นแทนฉันงั้นสินะ มาร์ก *แอบหัวเราะ* ⠀

⠀ สตีเวนอยากจะหายไปให้รู้แล้วรู้รอด นัยน์ตาสองสีซึ่งจรดสบเข้าหากับนัยน์ตาสีเข้มของเขา คำพูดที่เปลี่ยมด้วยความช่วยเหลือแต่รู้กันอยู่ว่ามีความเจ้าเล่ห์อยู่ในนั้น " ขอบคุณ เจค เพื่อน - แต่คิดอีกทีฉันคงไม่แตะมันแล้ว เลิกถาวรคงจะดีกว่า ยอมรับว่ามือหนึ่งด้านการขับคงต้องยกให้นาย " ⠀

⠀ วิเศษ เยี่ยม การนอนก็ถือว่าเป็นการออกกำลังใจอย่างใดอย่างหนึ่ง... ใช่มั้ย ? ⠀

⠀ มันเจ็บ สตีเวนไม่ชอบความเจ็บปวด ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเองหรือกับคนอื่น แต่หากคนอื่นที่ว่าเป็นภัยคุกคามต่อชีวิตของเขา ต่อชีวิตของมาร์ก เมื่อมีภัยย่างกราย สตีเว่น แกรนท์ ไม่เคยหนีหาย หากจำเป็นต้องสู้เขาก็ไม่หวั่น ถึงตอนโดนกระซวกสตีเวนจะเรียกมาร์กมาแทนก็เถอะ ก็มันเจ็บนิ 😢 ⠀

⠀ ⠀

⠀ my sleeve 🧥 #เรื่องน่ารู้ที่ไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ของสตีเวน 🫧 ⠀

thinking about this

รอยยิ้มประดับขึ้นบนใบหน้าของสตีเว่น ความตรงไปตรงมาของมาร์คที่หาได้ยาก ใครก็รู้ว่าอีกฝ่ายช่างปากหนักแค่ไหน สตีเว่นยกแขนเข้าหา คล้ายเชื้อเชิญให้เข้ามากอดกันเหมือนดั่งที่เคยทำอีกครั้ง ณ ดินแดนปรโลกที่เขาและมาร์ครวมถึง... กลับมาได้อีกครั้ง " พวก ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกัน "

👋

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀รอยยิ้มกว้างเผยขึ้นบนใบหน้า " เหมือนกัน มาร์ค , คิดถึงนายเหมือนกัน พวก ! โอ้ จริงสิ เหมือนฉันเห็นนายหายไปสักพัก ? แบบว่านายหาย ... ตอนนั้นกังวลแทบแย่ นึกว่าพวกเราโดนเจ้านกแล้งนั่นทำอะไรเข้าแล้วซะอีก " ⠀

⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀สายตาเผยความเป็นห่วงคนที่เหินห่างไปพักใหญ่ สตีเวนยกมือ แตะบ่าของมาร์ค บีบมันเบาๆ เชิงให้กำลังใจ ⠀⠀⠀⠀" ไม่เป็นไร มาร์ค ถ้าเหนื่อยจะพักก็ไม่เสียหาย แต่อย่าลืมว่านายยังมี.. ฉัน ? ถึงจะช่วยอะไรได้ไม่มาก...แล้ว โอ้ เรายังมีเลย์ล่าที่ทำได้แทบทุกอย่าง ! " ⠀