این چهار پنج ماه اخیر کاری باهام کرد که تازه فهمیدم افسردگی و اضطراب و اینسکیوریتی یعنی چی، قبلش شوخی بود واقعا.

خیلی جالبه به عنوان آدمی که به خاطر جنگ بیکار شده و توی جنگ نزدیک بوده خانواده‌ش رو از دست بده و خونه‌ش خراب بشه، حال بد الانم رو به پریود و هورمون ربط میدم. باریکلا کوچولو.

کیر توی دنبال کار گشتن. ته‌ش آدم خودش رو میکشه دیگه.

سه بعد از ظهر چهارشنبه‌، دارم فکر می‌کنم اگه جنگ نشده بود و کارم رو از دست نداده بودم، تا قبل از شروع تایم پیک کلاس‌ها میرفتم یه نخ سیگار می‌کشیدم و صبر می‌کردم استادها و شاگردها بیان. حرص می‌خوردم و هی توی این دو طبقه پله‌ها رو بالا پایین می‌کردم. الان چی؟ سعی می‌کنم کتاب بخونم.

به نظر من ما نمی‌تونیم حتی تصور نزدیک به واقعیتی از حجم بیکاری به وجود اومده داشته باشیم. هرکسی رو می‌بینی‌ کارش رو از دست داده. تازه ما فقط جوون‌های همسن خودمون رو می‌بینیم که نهایتا ده سال بود شاغل شده بودن و شغل‌های نسبتا خوبی توی تهران داشتن.

کسکشا به من کار بدید. من رو ببرید سرکار. دارم دیوونه میشم.

بی‌تعارف بخوام بگم، وقت خوبی برای تسلیم کردن خودم به بیمارستان روانیه.

راستش وجود مشکلات شخصی برای یه شهروند جنگ زده که داره زیر سایه شروع دپباره جنگ زندگی می‌کنه، خیلی عجیب، غیرواقعی و همزمان بزرگه. به هرحال منظورم اینه که دارم دیوونه میشم.

روتینم شده اسکرول جاب ویژن و گریه کردن.

یعنی ما هرگز دیگه کار پیدا می‌کنیم؟

اگه ۲۰۱۲ دنیا تموم شده بود توی کودکی مرده بودم و این موقع شب به این فکر نمی‌کردم که اگه کار پیدا نکنم چی میشه. جدیدا از افکار خودم می‌ترسم.

بله همه چیز درباره من نیست ولی اینکه آخرین اولویتت باشم دیگه یه کم چیزه.

بی‌پرده بخوام خدمتتون بگم باید بگم «کمک».

مصاحبه کاری رفتن مثل شکار شده.

پارسال سرکار عشق ابدی می‌دیدیم امسال توی خونه بیکار ابدی رو تجربه می‌کنیم.

باز شروع شد؟

تصورم از بیست و سه سالگی عشق و حال ملو با یه گروه کوچیک از دوست‌های خیلی صمیمی بود. سفر، مهمونی شام و ناهار و گاهی الکل. الان چی؟ فکر و خیال بیکار شدن و بی‌پول شدن داره ذره ذره جونم رو می‌گیره.

باباجون الهی بمیری که چهار سال پیش من رو از ایران نبردی. الان همه جوره اینجا گیر کردم.

«از آن پس دیگر جوانی از من دور شد، ناگهان احساس کردم به پیری رسیده‌ام.»

چه بدونم؟ شاید واقعا توقع ما زیاد بود.