Ben korkarken gökyüzünden sen bir bulutmuşsun.

Hatırlıyorum eskiden iyi biriydim özümde,o günlerde cebime koyduğum birkaç nefesle yaşıyorum.

Bir şehir düştü tam içimde..

Sahipsiz kalmış bir söz gibi seni sevmek.

Gözlerimden süzen güvensizliği, kuşkuyu Hiç bu renk bir sevgiyle yenmedim Ve güzelim sana sunduğum değerleri Karşılıkların içinde büyütmedim..

Sıradan basit bir günün uğruna Hiç dua etmemiş hiç yalvarmamıştım..

Kimi sevsem kırmışım Dokunsan yıkmışım Gitmek isterken yerimde saymışım..

Bir daha aşık olamam bu şehirde, İki kez yıkanılmaz ki bir nehirde..

Bilmem kime gücendin hadi gel anlat bana Değişmem gülüşünü tüm dünya benim olsa da Her kimse seni üzüp üstüne ağlatırsa Bir damla su vermem çöllerde kavrulsa da..

Şimdi benim de yalanlara inanmaya ihtiyacım var. Bütün çaresiz insanlar gibi..Dağılan bir okul gibi…

Şimdi sadece geceleri yapayalnız ve yalınayak anlayabildiğim şeyler var..

Her sene düzenli olarak beni yıkan şeyler: 1-Fenerin şampiyon olamaması. 2-Kalbimdeki kontenjan açığının devam etmesi.

Ankara grisinde gökyüzünü gösterenler sağolsun..

Yeryüzünde gökyüzünü bulmak gibi gözleri vardı..

üzülmüştüm,üzmüştüm biraz üşümüştüm de.. youtube.com/watch?v=2ZI3Xj…

Cennetle dünya arasındaki mavi ufuktayım.

O an geldiğinde farkına vardığın şey ya gerçekten aşktır ya da kendini gerçekten kandırdığın,sana iyi geldiğini hissettiğin sahte bir+

+oyundur sadece aşk. Böyle yanmadan yani yıkılmadan, parçalanmadan da aşk dediğimiz mevzunun da bir anlamı hükmü de yoktur açıkçası.